strona główna  > figuranci
wybierz miasto:
B C G J K Ł O P R S T W Z KONKURSY

Białystok
Centrum im. Ludwika Zamenhofa
Dyplomy AFiP
09.08.2019 - 25.08.2019

Odkąd w 1976 roku, za sprawą Bernharda Bechera oficjalnie utworzona została pierwsza akademicka pracownia fotografii w Europie, zmienił się całkowicie stosunek do tego medium pod względem twórczym i recepcyjnym. Wtedy również rozpoczyna się proces przyjmowania fotografii jako samodzielnej dziedziny w obszarze sztuki, który zakończony zostaje spektakularnym sukcesem i wejściem fotografii do obiegu galerii oraz muzeów. Tak zwana „szkoła düsseldorfska” stworzyła nowy typ narracyjny wypowiedzi artystycznej, opierający się o serie zdjęć. Wybór obiektu i środki wyrazu zostały tym samym sprowadzone do drugiego planu, na pierwszym natomiast pojawiła się jasna koncepcja artysty zajmującego się jednym tematem, który autor rozważa szczegółowo jak naukowiec, prowadząc dociekliwe badania. Pojedyncze dzieło traci znaczenie, ważna staje się strategia artystyczna.
Studenci Akademii Fotografii i Przedsiębiorczości idąc tym tropem, tworzą swoje cykle dyplomowe, głęboko analizując rozpatrywane przez siebie problemy. Podstawą ich działania jest wielomiesięczny researching, finalnie zwizualizowany w postaci obrazów, nagrań czy dokumentacji.
W odwołaniu do konceptualnej postawy artystycznej oraz doświadczeń performance’u lat siedemdziesiątych XX w., Diana Bagińska w pracy zatytułowanej 17 godzin 10 minut (3:55–21:05) podjęła próbę odnalezienia własnego „ja”. Stojąc nieruchomo przed obiektywem kamery wielkoformatowej przez ponad 17 godzin, stworzyła sytuację artystyczną, której przedmiotem i podmiotem jest obecność artysty w określonym kontekście czasu, przestrzeni i własnych ograniczeń. Stała się zarówno twórcą, jak i materią sztuki.
Bartosz Wojtan, powracając do osiągnięć neoawangardy, zakotwicza swoją wypowiedź Lumine w świetle, które jest bezwzględną składową medium fotografii, ale również życia i metafizyki. Stara się je zrozumieć i zbadać jego fizyczne, kulturowe oraz duchowe znaczenie.
„Obrazy malowane Słońcem. Plasterki wycięte z czasoprzestrzeni. Obserwacje niedostrzegalnego. Kosmos uwięziony w puszce. Dzień, tydzień, miesiąc, kwartał, pół roku, rok. Nieubłagalny upływ czasu zaklęty w papierze” – te krótkie zdania definiują solarigrafię, metodę zapisu drogi słońca bezpośrednio na czarno–białym papierze fotograficznym, umieszczanym najczęściej w aparacie otworkowym. Bartłomiej Tobiasz wykorzystał tę procedurę, aby zobrazować cyklem Czwarty wymiar kruchość ludzkiego życia wobec bezmiaru Kosmosu.
Namysł nad sensem istnienia oraz przemijalność czasu przenikają emocjonalną oraz rzeczywistą podróż Moniki Daniłowicz po miejscach, które ukształtowały jej ogląd świata, miejscach, które niegdyś przemierzała matka artystki. Swoiste Genius Loci, poddane na obrazach entropii, staje się pretekstem do tytułowej Drogi w głąb siebie. Drogi, którą autorka dedykuje swojej zmarłej matce.
Aura i ślad są tematem zestawu Katarzyny Charkiewicz, która poszukuje stref szczególnie obdarzonych pozazmysłowym uduchowieniem przestrzeni, wywołujących tęsknotę i chęć pozostania.
Silne poczucie przynależności do natury i miejsca, w którym urodził się Michał Kłusewicz, autor serii Nymphs, stało się bodźcem do skonstruowania opowieści sięgającej po motywy mitologii słowiańskiej. Opowieść, która powstała w miejscach kultu jest może prawdziwym, a może tylko zasłyszanym podaniem o młodych kobietach, które tuż przed zamążpójściem zmarły w tragicznych okolicznościach.
Łukasz Matel za tytuł pracy dyplomowej obiera cytat George’a Santayany Kto nie pamięta historii, skazany jest na jej ponowne przeżycie, przedstawiając odbiorcy obrazy wykonane przy pomocy długich czasów naświetlania, w obrębie obozu Auschwitz-Birkenau.
Alicja Wysocka Principio ad finem oraz Emilia Piotrowska Dziewczyna w ciemności poprzez swoje cykle próbują wniknąć w naturę ludzką i ją opisać. Natomiast metodę dokumentacyjną do swoich wypowiedzi powołują Paweł Balejko Kolej na Polskę, Martyna Radziszewska Mistrzowie w swoim fachu, Ewelina Szuwarowska Obecność  oraz Andrzej Zankiewicz Pamiętam to jak przez sen.

Grzegorz Jarmocewicz, kurator wystawy

[zwiń]

   »

W sierpniowym „Arteonie” o Helene Schjerfbeck, malarce uchodzącej za ikonę fińskiego symbolizmu, w kontekście wystawy w Royal Academy of Arts w Londynie pisze Karolina Greś. Wojciech Delikta przybliża tekstylną i zarazem kobiecą mikrohistorię Bauhausu z okazji pokazów w Textiel Museum w Tilburgu oraz Art Institute w Chicago. Wojciech Skibicki z kolei przygląda się V Piotrkowskiemu Biennale Sztuk, a Karolina Staszak w rubryce „Czytanie sztuki” omawia prezentowaną w Muzeum Śląskim w Katowicach instalację „Jestem” Teresy Murak. W najnowszym „Arteonie” także Kajetan Giziński komentuje Triennale Rysunku Wrocław 2019, a Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje prezentację sztuki Heleny Berlewi w Galerii Sztuki w Legnicy. Z Joanną M. Sosnowską, autorką książki „Polacy na Biennale Sztuki w Wenecji 1895-1999”, rozmawia Marek Maksymczak. Aleksandra Kargul rekomenduje sztukę Magdy Hueckel, w rubryce „Sztuka młodych” dyplom Antoniny Kieliszewskiej przedstawia Maria Roszyk, a w dziale „Filmowo” o bohaterce filmu Jacka Borcucha, artystce Marii Linde, pisze Zbigniew J. Mańkowski. Alicja Wilczak kontynuuje w rubryce „Zapojektowane” opowieść o współczesnej polskiej biżuterii artystycznej – tym razem omawia projekt „Moim zdaniem”. W najnowszym „Arteonie” także inne aktualia i inne stałe rubryki.

Okładka: Helene Schjerfbeck, „Self-portrait, Black Background”, 1915, oil on canvas, 45.5 x 36 cm, Herman and Elisabeth Hallonblad Collection, Finnish National Gallery / Ateneum Art Museum; fot. Yehia Eweis

Kolekcja Arteonu

Artyści, których prace tworzą Kolekcję ARTeonu, weszli na scenę artystyczną w minionej dekadzie lat dziewięćdziesiątych, a więc w czasie, gdy największe triumfy święciła tzw. sztuka krytyczna, wykorzystująca współczesne media i instalację. Ich gest podjęcia tradycji malarstwa sztalugowego – choć wielu z nich uprawia także performance czy sztukę instalacji - był obarczony w tym kontekście ryzykiem anachronizmu, zagrożeniem odejścia od centralnych problemów życia artystycznego. Zaowocował jednak nieoczekiwanym malarskim boomem, którego obecnie jesteśmy świadkami. Obcując dziś z ich obrazami przekonujemy się, że malarstwo jest w stanie unieść i wyrazić nie tylko tęsknotę z przeszłością, ale także problemy współczesności, a tradycyjne, trwałe medium obrazu sztalugowego nosi w sobie spory potencjał krytycyzmu wobec szybko zmieniającej się popkulturowej rzeczywistości.

Boom malarstwa u progu nowego wieku ma w Polsce także inne, społeczno-ekonomiczne korzenie. Powrót do gospodarki rynkowej stworzył warunki dla powolnego, acz wyraźnego rozwoju rynku sztuki, którego sztalugowy obraz jest podstawowym elementem. Jednak malarze Kolekcji ARTeonu wykraczają ponad przeciętność rzemieślniczej perfekcji, którą rynek ten preferuje i nagradza. Ich indywidualna twórczość stanowi jakby górny pułap – estetyczny drogowskaz dla wielu innych młodych malarzy.

Taka właśnie idea przyświecała kuratorom kolekcji: wyłonić grupę liderów pośród dziesiątek młodych malarzy, by przez to podnieść wysoko artystyczną poprzeczkę i zapobiec obróceniu malarskiego boomu w rzemieślniczą produkcję. Poprzeczka ta nie jest poziomem estetycznej poprawności, ale początkiem obszaru odważnych, indywidualnych poszukiwań, które już są udziałem każdego spośród wyróżnionych malarzy. 

Piotr Bernatowicz


Marcin Maciejowski

Absolwent Wydziału Malarstwa krakowskiego ASP (dyplom 2001). Mieszka i pracuje w Rzeszowie. Konsekwentnie maluje figuratywne obrazy o łatwo rozpoznawalnym stylu i charakterystycznej kolorystyce. Obrazy opatruje anegdotycznymi opisami, niekiedy kopiuje wręcz fotosy z brukowych i „kobiecych” magazynów. Artystę interesuje powszednia rzeczywistość własnych sąsiadów, ich wyobrażenia o świecie i wspomnienia z wojska. Z pozoru banalne i łatwe obrazy są dokumentem współczesnych artyście rzeczywistości, tej medialnej i tej z sąsiedniej ulicy. Jego obrazy zakupiło m.in. Muzeum Narodowe w Krakowie.


Agnieszka Kalinowska

(ur.1971) Absolwentka  Wydziału Malarstwa w Poznaniu (dyplom 1998). Obecnie mieszkanka Warszawy. Maluje obrazy, tworzy nadmuchiwane obiekty z tworzyw sztucznych, filmy wideo, instalacje i rzeźby z nietypowych materiałów, np. gumek recepturek. Wykorzystuje konwencję pop, czerpie z wizualności kultury masowej, reklamy, chętnie odwołuje się do estetyki zabawek. Bohaterem większości płócien artystki jest świat przedmiotów martwych i techniki.


Grzegorz Sztwiertnia

(ur. 1968) Absolwent Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie (dyplom 1992). Mieszka w Krakowie. Malarz, autor manifestów, performer i rysownik drążący tajemnice życia i poszukujący jego istoty. W swoim malarstwie portretuje twarze ludzi zwyrodniałych chorobami duszy i ciała lub z fotograficzną dokładnością odtwarza wizerunek sali operacyjnej. Silnie osadzona w filozoficzno-teoretycznym sosie twórczość poprzez analizę niedoskonałości dąży do ostatecznych odpowiedzi.


Agnieszka Balewska

(ur. 1967) Absolwentka Wydziału Malarstwa i Rysunku ASP w Poznaniu (dyplom 1993). Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, performancem i krytyką artystyczną. Mieszka w Poznaniu. Malarstwo artystki jest oczyszczone ze zbędnych faktur, form i kolorów. Głęboka czerń tła kontrastuje z czerwienią lub srebrem, a powierzchnia obrazu pokryta szkłem buduje wewnętrzna i zewnętrzną przestrzeń. Formy i kształty obecne w tych kompozycjach oscylują pomiędzy zimną geometrią a organiczną płynnością, zawsze jednak ich realny pierwowzór czai się w tle.


Marek Firek

(ur.    ) Pracownik naukowy Politechniki w Krakowie. Malarz, ceramik, autor i uczestnik i organizator happeningów i działań akcyjnych. Maluje używając znaków-ikon realiów rynkowego świata. Twierdzi, że wszystko jest komercją i ma ustaloną cenę. Charakterystyczne rebusy i krzyżówki wykraczają poza utarty kanon malarstwa pop, a obrazy „newsy” komentują i powielają telewizyjną rzeczywistość. Gra w malarstwo, flirtując z supermarketami. Mieszkaniec Krakowa.


Sławomir Toman

(ur. 1966) Jest zdeklarowanym malarzem świadomym konceptualnej przeszłości. Bliskie fotorealizmowi prace przedstawiają powszednie przedmioty w przejaskrawionej, intensywnej kolorystyce. Dla Tomana najważniejszy jest sam proces malowania, przejście od pomysłu do perfekcyjnego płótna. Obiekt-model jest tylko pretekstem, wartością samą w sobie jest warsztat i tradycyjny malarski arsenał, za pomocą którego kopiuje się materialne skrawki życia.


Rafał Kowalski

(ur.1973) Absolwent i asystent warszawskiej ASP (dyplom 1999). Uprawia czyste malarstwo, w warstwie ikonograficznej często nawiązując do historii malarstwa. Sięgając zarówno do mistrzów baroku, jak i artystów XX-wiecznych, swobodnie operuje ich konwencjami, nadając swym obrazom pełną artystyczną autonomię. Znakiem rozpoznawczym artysty jest metafizyczny, magiczny nastrój jego prac. Mieszka w Warszawie.


Ireneusz Stelmach

(ur. 1967) Studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Gdańsku i Krakowie (dyplom 1991). Mieszka i pracuje w Krakowie. Malarz poszukujący - tworzy kompozycje oparte na zestawieniach form geometrycznych uzupełnianych figuratywnymi dopowiedzeniami. Tworzy na płótnie i na blasze, często wykorzystując specyfikę malarskiego podłoża. Prace zawieszone pomiędzy intelektualną abstrakcją a dosłownością przedmiotu tworzą oryginalną całość artystycznej wizji podglądania i analizy świata.


Mariusz Woszczyński

(ur. 1965) Absolwent Wydziału Malarstwa (dyplom 1990) i asystent w pracowni rysunku na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie. Malarz i grafik tworzący najchętniej na papierze, wysoko ceniący rysunek. Naiwna, dziecinna nieporadność nadaje jego miejskim krajobrazom i pejzażom bardzo ekspresyjny, drapieżny niemal rys. Jako obserwator portretuje z równym zaangażowaniem szarą warszawska ulicę i nasycone barwami słoneczne południe Francji. Mieszkaniec Warszawy.


Marcin Kędzierski

Studiował  na Wydziale Grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, rysunek w pracowni prof. Juliana Raczko oraz malarstwo w pracowni prof. Grzegorza Pabla i prof. Leona Tarasewicza. Mieszka i pracuje w Warszawie. Brał m. in. udział w wystawie „Supermarket sztuki” (2001).


Mariusz Dąbrowski

Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie malarstwo, film animowany, grafikę komputerową. Uzyskał dyplom z wyróżnieniem w 1995 r. Brał udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych (m. in. „Supermarket sztuki”).