strona główna > patronaty

W grudniowym, ostatnim „Arteonie”: pożegnalny wstępniak redaktor naczelnej.Ponadto:Łukasz Murzyn porusza temat zarządzania polską kulturą – sferą komunikacyjną i symboliczną, wystawę „Metafizyka obecności” w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie recenzuje Joanna Winnicka-Gburek, Karolina Staszak z kolei komentuje 29. Ogólnopolski Przegląd Malarstwa Młodych „Promocje 2019” w Legnicy. Ponadto Wojciech Delikta pisze o wystawie „rzeźbiarza tkaniny” Daniela Lismore’a w poznańskim Starym Browarze, a Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje wystawę „Jan Hrynkowski. Opowieść artysty”, odbywającą się w Muzeum Narodowym w Krakowie. W najnowszym „Arteonie” także: o retrospektywie Pierre’a Bonnarda w Wiedniu pisze Grażyna Krzechowicz, Kajetan Giziński natomiast omawia prezentację „Geo. Migracje Transgraficzne” w BWA w Kielcach. Ponadto Karolina Greś przygląda się prezentacji „Siostry prerafaelitki” w The National Portrait Gallery w Londynie, Marcin Krajewski rekomenduje malarstwo Dariusza Milczarka. Zbigniew J. Mańkowski natomiast pisze o zapachu w sztuce – o zapachu Bożego Narodzenia, A w rubryce „Zaprojektowane” Alicja Wilczak przybliża temat dizajnu kulinarnego”. W grudniowym „Arteonie” ponadto aktualia i inne stałe rubryki. 

Okładka: Tadeusz Gustaw Wiktor, „Światło dla Bożeny X”, 2019, olej na płótnie, relief, 160 × 160 cm, fot. materiały prasowe Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Z dniem 1 stycznia 2020 roku wydawanie magazynu o sztuce „Arteon” zostaje zawieszone.

„Has. Nieosiągalne”, Galeria Awangarda BWA, Wrocław, 23.07-29.08.2010

Wizualna poezja Hasa
Filip Lipiński

W kinematografii polskiej prawdopodobnie nie ma reżysera bardziej fascynującego dla historyków sztuki i badaczy kultury wizualnej niż Wojciech JerzyHas. Dokładnie przemyślana i misternie zaaranżowana warstwa wizualna jego filmów angażuje spojrzenie swą niewątpliwą unikalnością, a jednocześnie ekscytująco zagęszcza filmowy tekst, kierując uwagę widzów ku rozmaitym dziełom sztuki, estetykom i nurtom artystycznym. Ponadto, w przeciwieństwie do kina stricte narracyjnego, dowartościowanie obrazu w filmach Hasa zmusza do patrzenia i owo patrzenie uświadamia. Powyższe właściwości oraz szczególna umiejętność współdziałania z adaptowanym tekstem, czyli wizualizowania swoich generowanych przez stanowiące osnowę filmów utwory literackie wyobrażeń, sprawiły, że twórczość Hasa, a zwłaszcza najbardziej znany „Rękopis znaleziony w Saragossie” (1964) zyskały światową sławę.

„Rękopis znaleziony w Saragossie”, 1964, reżyseria: Wojciech Jerzy Has, materiały prasowe 10. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Era Nowe Horyzonty

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym