strona główna > patronaty
wybierz miasto:
B C D G K L Ł O P S T W KONKURSY
   »

W majowym „Arteonie” okresy błękitny i różowy w twórczości Picassa, będące tematem wystawy odbywającej się w Fondation Beyeler, omawia Karolina Greś. Karolina Staszak przygląda się fotografiom laureatki Nagrody „Arteonu” za rok 2018, Laury Makabresku. Z okazji wystawy „Lee Krasner: Living Colour” w londyńskiej Barbican Art Gallery sylwetkę artystki przybliża Wojciech Delikta. O współczesnej architekturze sakralnej z Jakubem Turbasą, autorem książki „Ukryte piękno. Architektura współczesnych kościołów”, rozmawia Ewa Kiedio.

W najnowszym „Arteonie” również: Zofia Jabłonowska-Ratajska pisze o pokazie Katarzyny Józefowicz w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, wystawę „Malarz. Mentor. Mag. Otto Mueller a środowisko artystyczne Wrocławia” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu recenzuje Agnieszka Salamon-Radecka, a rzeźby Pawła Jacha rekomenduje Tomasz Biłka OP. Zbigniew Jan Mańkowski omawia publikację „Prawie nic. Józef Czapski. Biografia malarza” autorstwa amerykańskiego malarza Erica Karpelesa. W rubryce „Zaprojektowane” Julia Błaszczyńska opowiada o poznańskim powojennym meblarstwie. Łukasz Murzyn natomiast podsumowuje prace nad projektem „Dogmat! W co wierzą artyści?”, w którym wzięli udział m.in. Iwona Demko, Cecylia Malik i Łukasz Surowiec.

W majowym „Arteonie” także aktualia i inne stałe rubryki.

\"Architektura pamięci\", Muzeum Sztuki w Łodzi, 16.03-23.05.2010

Dyktat niemożności
Piotr Bernatowicz
Głównym zagrożeniem dla sztuki próbującej się zmierzyć z tematem Holokaustu – jak wynika z tekstów badaczy zajmujących się tym problemem (Ernst van Alphen, James E. Young) – jest spowodowana konwencjonalizacją środków przekazu nuda. Traumatyczne i unikalne doświadczenie Holokaustu wymyka się bowiem wszelkim sposobom artystycznej wypowiedzi, wpisania w jakąkolwiek formę narracji, która uprzystępni grozę, która wymyka się rozumieniu. Wydaje się zatem, że jedyną drogą, jaką może pójść współczesny artysta mierzący się z tą tematyką, jest prowokacja naruszająca ramy dotychczasowych sposobów wypowiedzi. Awangardowe prowokacje mają jednak to do siebie, że dość szybko ulegają oswojeniu, stając się nową konwencją. I właśnie dlatego wystawa „Architektura pamięci”, która odbyła się w Muzeum Sztuki w Łodzi, a której głównym wątkiem było właśnie przyjrzenie się sposobom utrwalania pamięci o Holokauście, powinna się odbyć przynajmniej dziesięć lat temu.

Deimantas Narkevicius, „W nieznane”, 2009, kadr z filmu, fot. Piotr Tomczyk, materiały prasowe MS w Łodzi

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym