strona główna > patronaty

W grudniowym, ostatnim „Arteonie”: pożegnalny wstępniak redaktor naczelnej.Ponadto:Łukasz Murzyn porusza temat zarządzania polską kulturą – sferą komunikacyjną i symboliczną, wystawę „Metafizyka obecności” w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie recenzuje Joanna Winnicka-Gburek, Karolina Staszak z kolei komentuje 29. Ogólnopolski Przegląd Malarstwa Młodych „Promocje 2019” w Legnicy. Ponadto Wojciech Delikta pisze o wystawie „rzeźbiarza tkaniny” Daniela Lismore’a w poznańskim Starym Browarze, a Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje wystawę „Jan Hrynkowski. Opowieść artysty”, odbywającą się w Muzeum Narodowym w Krakowie. W najnowszym „Arteonie” także: o retrospektywie Pierre’a Bonnarda w Wiedniu pisze Grażyna Krzechowicz, Kajetan Giziński natomiast omawia prezentację „Geo. Migracje Transgraficzne” w BWA w Kielcach. Ponadto Karolina Greś przygląda się prezentacji „Siostry prerafaelitki” w The National Portrait Gallery w Londynie, Marcin Krajewski rekomenduje malarstwo Dariusza Milczarka. Zbigniew J. Mańkowski natomiast pisze o zapachu w sztuce – o zapachu Bożego Narodzenia, A w rubryce „Zaprojektowane” Alicja Wilczak przybliża temat dizajnu kulinarnego”. W grudniowym „Arteonie” ponadto aktualia i inne stałe rubryki. 

Okładka: Tadeusz Gustaw Wiktor, „Światło dla Bożeny X”, 2019, olej na płótnie, relief, 160 × 160 cm, fot. materiały prasowe Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Z dniem 1 stycznia 2020 roku wydawanie magazynu o sztuce „Arteon” zostaje zawieszone.

„Modernizacje 1918-1939. Czas przyszły dokonany”, ms2, Łódź, 11.03-30.05.2010

Niedokończone modernizacje
Emilia Kiecko
Obiekty, jakie kurator ekspozycji „Modernizacje 1918-1939. Czas przyszły dokonany” w ms2 w Łodzi, Andrzej Szczerski, wytypował na nią, w lapidarny sposób opowiadają o związkach sztuk plastycznych, wzornictwa i architektury z szeroko pojętymi procesami unowocześniania, przebiegającymi w pewnym określonym miejscu i czasie: międzywojennej Europie Środkowo-Wschodniej. Kolejne przestrzenie wystawy prezentują kazusy poszczególnych krajów tego regionu, które po 1918 roku po raz pierwszy lub ponownie uzyskały własną państwowość: Jugosławii („Barbarogeniusz i bałkanizacja Europy”), Czechosłowacji („Zlin – miasto dobrych butów”), Polski („Gdynia – nasza brama na świat”), Węgier („133 rewolucyjne dni na Węgrzech”), Estonii, Litwy i Łotwy („Nowe kraje nad Morzem Bałtyckim”). Te przypadki stanowić mogą zarazem egzemplifikacje głównych toposów nowoczesności: o „Nowym człowieku” mówią części poświęcone Zlinowi (Czechosłowacja) i Jugosławii, o „Nowym mieście” – dotyczące Gdyni i ponownie Zlinu, o „Nowej architekturze” – skupione na krajach nadbałtyckich, a o „Nowym sposobie życia” – część poświęcona Węgrom i podsumowująca „Modernizacja życia codziennego”. Tragiczne losy awangardy opisują 133 dni Węgierskiej Republiki Rad i Bałkany.

Josip Seissel (Jo Klek), „Reklamy”, 1923, rysunek i akwarela, Muzeum Narodowe w Belgradzie, materiały prasowe ms2

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym