strona główna > patronaty

W grudniowym, ostatnim „Arteonie”: pożegnalny wstępniak redaktor naczelnej.Ponadto:Łukasz Murzyn porusza temat zarządzania polską kulturą – sferą komunikacyjną i symboliczną, wystawę „Metafizyka obecności” w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie recenzuje Joanna Winnicka-Gburek, Karolina Staszak z kolei komentuje 29. Ogólnopolski Przegląd Malarstwa Młodych „Promocje 2019” w Legnicy. Ponadto Wojciech Delikta pisze o wystawie „rzeźbiarza tkaniny” Daniela Lismore’a w poznańskim Starym Browarze, a Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje wystawę „Jan Hrynkowski. Opowieść artysty”, odbywającą się w Muzeum Narodowym w Krakowie. W najnowszym „Arteonie” także: o retrospektywie Pierre’a Bonnarda w Wiedniu pisze Grażyna Krzechowicz, Kajetan Giziński natomiast omawia prezentację „Geo. Migracje Transgraficzne” w BWA w Kielcach. Ponadto Karolina Greś przygląda się prezentacji „Siostry prerafaelitki” w The National Portrait Gallery w Londynie, Marcin Krajewski rekomenduje malarstwo Dariusza Milczarka. Zbigniew J. Mańkowski natomiast pisze o zapachu w sztuce – o zapachu Bożego Narodzenia, A w rubryce „Zaprojektowane” Alicja Wilczak przybliża temat dizajnu kulinarnego”. W grudniowym „Arteonie” ponadto aktualia i inne stałe rubryki. 

Okładka: Tadeusz Gustaw Wiktor, „Światło dla Bożeny X”, 2019, olej na płótnie, relief, 160 × 160 cm, fot. materiały prasowe Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Z dniem 1 stycznia 2020 roku wydawanie magazynu o sztuce „Arteon” zostaje zawieszone.

Wrocław, BWA Galeria Awangarda, „KwieKulik. Forma jest faktem społecznym”, 16.12.2009-7.02.2010

Gra w czerwone, czyli survival artysty neoawangardowego w PRL
Sabina Czajkowska

Duet artystyczny KwieKulik – Przemysław Kwiek i Zofia Kulik, funkcjonujący w latach 1971-1987, jest w polskiej historii sztuki ewenementem, zarówno ze względu na specyfikę praktykowania sztuki (którą można nazwać rodzinną), jak i na prekursorstwo w charakterze działań (które rozpoczęli, wykorzystując studenckie jeszcze doświadczenia, wyniesione z pracowni Oskara Hansena) oraz w użyciu materiałów i nadaniu im nowego, wysokiego artystycznie znaczenia. Praktyka twórcza KwieKulik nie produkowała jednak konkretnych przedmiotów sztuki: dziełem była zainicjowana przez artystów sytuacja, proces, działanie – często wykonywane bez świadków, a w związku z tym – także wszelka dokumentacja takiej sytuacji: fotografia czy film. Podejmując działania w szerokim spektrum idiomów artystycznych – od konceptualnych, przez użycie filmu, fotografii, po performance – stworzyli spójną taktykę, w której zarówno zamysł, jak i ciało artysty służą krytyce sytuacji człowieka w społeczeństwie (socjalistycznym).
We wrocławskim BWA pokazano wystawę „Forma jest faktem społecznym”, prezentującą historię KwieKulik.

KwieKulik, „Działanie z Dobromierzem” wersja II, detal, 1972-1974, fot. materiały prasowe BWA Wrocław

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym