strona główna > patronaty
wybierz miasto:
B C D G K L Ł O P S T W KONKURSY
   »

W majowym „Arteonie” okresy błękitny i różowy w twórczości Picassa, będące tematem wystawy odbywającej się w Fondation Beyeler, omawia Karolina Greś. Karolina Staszak przygląda się fotografiom laureatki Nagrody „Arteonu” za rok 2018, Laury Makabresku. Z okazji wystawy „Lee Krasner: Living Colour” w londyńskiej Barbican Art Gallery sylwetkę artystki przybliża Wojciech Delikta. O współczesnej architekturze sakralnej z Jakubem Turbasą, autorem książki „Ukryte piękno. Architektura współczesnych kościołów”, rozmawia Ewa Kiedio.

W najnowszym „Arteonie” również: Zofia Jabłonowska-Ratajska pisze o pokazie Katarzyny Józefowicz w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, wystawę „Malarz. Mentor. Mag. Otto Mueller a środowisko artystyczne Wrocławia” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu recenzuje Agnieszka Salamon-Radecka, a rzeźby Pawła Jacha rekomenduje Tomasz Biłka OP. Zbigniew Jan Mańkowski omawia publikację „Prawie nic. Józef Czapski. Biografia malarza” autorstwa amerykańskiego malarza Erica Karpelesa. W rubryce „Zaprojektowane” Julia Błaszczyńska opowiada o poznańskim powojennym meblarstwie. Łukasz Murzyn natomiast podsumowuje prace nad projektem „Dogmat! W co wierzą artyści?”, w którym wzięli udział m.in. Iwona Demko, Cecylia Malik i Łukasz Surowiec.

W majowym „Arteonie” także aktualia i inne stałe rubryki.

„Lucim żyje”, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu”, Toruń, 3.04-31.05.2009

Wsi spokojna, wsi wesoła…
Sabina Czajkowska
Lucim to wieś w województwie kujawsko-pomorskim, która trzydzieści lat temu była miejscem działań grupy artystów, skupionych w Grupie Działania (od 1978 roku: Bogdan Chmielewski, Witold Chmielewski, Andrzej Maziec, Wiesław Smużny i Stanisław Wasilewski; w 1981 roku odeszli Maziec i Wasilewski, pozostali kontynuowali działania w Lucimiu pod nazwą Grupa 111). Stworzyli oni program działania artystycznego, który zakładał bezpośredni kontakt artystów i odbiorców sztuki tak, by wytworzyć silną więź między nimi, a nawet, by dochodziło do zamiany ról. „Sztuka społeczna”, jak nazwali swoją ideę, zakładała wejście w środowisko ludzi, do których artysta miał się zbliżyć, poznać ich potrzeby i poprzez swoje działania stymulować wzrost kultury wizualnej w danej społeczności. Ich poczynania miały zatem w dużej mierze charakter performatywny, słowo „akcja”, które pojawia się jako określenie pierwszych działań w Lucimiu w końcu lat 70., wyraźnie na to wskazuje.
Na wystawie zatytułowanej „Lucim żyje!” w toruńskim CSW pokazano dokumentację działań grupy oraz współczesne prace artystów z nią niezwiązanych, ale podejmujących tematy, które można wywieść z historii lucimskiej, takie jak wieś (i jej społeczność), dom, przyroda.

Andrzej Maziec, Realizacja filmu „Procesja” 1978, materiały prasowe CSW „Znaki Czasu” w Toruniu

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym