strona główna > patronaty
wybierz miasto:
B C D G K L Ł O P S T W KONKURSY
   »

W majowym „Arteonie” okresy błękitny i różowy w twórczości Picassa, będące tematem wystawy odbywającej się w Fondation Beyeler, omawia Karolina Greś. Karolina Staszak przygląda się fotografiom laureatki Nagrody „Arteonu” za rok 2018, Laury Makabresku. Z okazji wystawy „Lee Krasner: Living Colour” w londyńskiej Barbican Art Gallery sylwetkę artystki przybliża Wojciech Delikta. O współczesnej architekturze sakralnej z Jakubem Turbasą, autorem książki „Ukryte piękno. Architektura współczesnych kościołów”, rozmawia Ewa Kiedio.

W najnowszym „Arteonie” również: Zofia Jabłonowska-Ratajska pisze o pokazie Katarzyny Józefowicz w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, wystawę „Malarz. Mentor. Mag. Otto Mueller a środowisko artystyczne Wrocławia” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu recenzuje Agnieszka Salamon-Radecka, a rzeźby Pawła Jacha rekomenduje Tomasz Biłka OP. Zbigniew Jan Mańkowski omawia publikację „Prawie nic. Józef Czapski. Biografia malarza” autorstwa amerykańskiego malarza Erica Karpelesa. W rubryce „Zaprojektowane” Julia Błaszczyńska opowiada o poznańskim powojennym meblarstwie. Łukasz Murzyn natomiast podsumowuje prace nad projektem „Dogmat! W co wierzą artyści?”, w którym wzięli udział m.in. Iwona Demko, Cecylia Malik i Łukasz Surowiec.

W majowym „Arteonie” także aktualia i inne stałe rubryki.

Bill Viola, \"The Messenger\", Nadbałtyckie Centrum Kultury, kościól św. Jana, Gdańsk, 8.08-4.09.2008

Sabina Czajkowska
Posłaniec
Sztuka Violi nie jest „religijna” w tradycyjnym tego słowa znaczeniu, bo nie dotyczy żadnej konkretnej ideologii religijnej. Niewątpliwie natomiast, dotykając bardzo podstawowych, często bolesnych kwestii naszej rzeczywistości, jak narodziny i śmierć, utrata, cierpienie, jest wyrazem poszukiwania i może być doznaniem bliskości tego, co nieznane, co jest tajemnicą, a czego pragnie nieustannie poszukujący duchowy pierwiastek człowieka. Viola mówi, że interesuje go „bardzo zawężony aspekt ludzkiego doświadczenia, który dotyczy natury przepływu strumienia świadomości, samoświadomości i wrażliwości na bodźce oraz możliwości doskonalenia i wyzwolenia jednostki” (Interview with Bill Viola [w:] „Hatsu Yume – First Dream”, kat. wyst. Mori Art Museum 2006, s. 183).
„The Messenger” jest dziełem enigmatycznym, oszczędnym. Wymaga skupienia i uwagi, bo w swojej prostocie jest jednak bardzo trudny w odbiorze. Przecież język, jakim przemawia, jest językiem obrazu, to wypowiedź, którą zdaje się najlepiej odbierać intuicyjnie, nie oczekując jasnych sformułowań. Posłaniec przynosi impuls, który każdy musi zinterpretować jako swoją własną „wiadomość” do odebrania.

Bill Viola „The Messenger”, 1996, instalacja wideo, dźwięk, fot. Kira Perov, materiały prasowe Nadbałtyckiego Centrum Kultury

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym