strona gwna > patronaty
wybierz miasto:
B G J K N O P S T U W Z KONKURSY
   »

W grudniowym „Arteonie” Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje warszawskie wystawy niepodlegociowe: „Znaki wolnoci. O trwaniu polskiej tosamoci narodowej” w Zamku Krlewskim, „Krzyczc: Polska! Niepodlega 1918” w Muzeum Narodowym oraz „Niepodlege. Kobiety a dyskurs narodowy” w MSN. Wojciech Delikta pisze o berliskiej prezentacji dzie koreaskiej artystki Lee Bul w Gropius Bau, a Jdrzej Krystek przyblia histori realizacji i ide pomnika Wdzicznoci, wzniesionego przez poznaniakw jako wotum za odzyskanie przez Polsk niepodlegoci, zniszczonego zaraz po wybuchu II wojny wiatowej. Kajetan Giziski z kolei omawia 10. Triennale Grafiki Polskiej w Katowicach, a bydgosk wystaw „Wielo w jednoci. Offset, serigrafia, techniki cyfrowe i dziaania intermedialne w grafice polskiej” recenzuje Karolina Gre.
W najnowszym "Arteonie" take: Diana Stelowska omawia obecno odrodzonej Polski na tzw. wystawach wiatowych, odbywajcych si w dwudziestoleciu midzywojennym, a Sebastian Kochaniec przypomina koncepcj estetyki lwowianina Stanisawa Machniewicza. Ponadto w ramach rubryki „Duchowo w sztuce” Tomasz Bika usiuje zdefiniowa rnic pomidzy ikon a idolem. Micha Haake natomiast przyglda si motywom boonarodzeniowym w Katedrze Pnocnej w Pekinie. W grudniowym „Arteonie” ponadto aktualia i inne stae rubryki.


Okadka: Jacek Malczewski, „Hamlet polski”, 1903, olej, ptno, 100 x 148 cm, fot. Piotr Ligier, © Muzeum Narodowe w Warszawie

Bill Viola, \"The Messenger\", Nadbatyckie Centrum Kultury, kocil w. Jana, Gdask, 8.08-4.09.2008

Sabina Czajkowska
Posaniec
Sztuka Violi nie jest „religijna” w tradycyjnym tego sowa znaczeniu, bo nie dotyczy adnej konkretnej ideologii religijnej. Niewtpliwie natomiast, dotykajc bardzo podstawowych, czsto bolesnych kwestii naszej rzeczywistoci, jak narodziny i mier, utrata, cierpienie, jest wyrazem poszukiwania i moe by doznaniem bliskoci tego, co nieznane, co jest tajemnic, a czego pragnie nieustannie poszukujcy duchowy pierwiastek czowieka. Viola mwi, e interesuje go „bardzo zawony aspekt ludzkiego dowiadczenia, ktry dotyczy natury przepywu strumienia wiadomoci, samowiadomoci i wraliwoci na bodce oraz moliwoci doskonalenia i wyzwolenia jednostki” (Interview with Bill Viola [w:] „Hatsu Yume – First Dream”, kat. wyst. Mori Art Museum 2006, s. 183).
„The Messenger” jest dzieem enigmatycznym, oszczdnym. Wymaga skupienia i uwagi, bo w swojej prostocie jest jednak bardzo trudny w odbiorze. Przecie jzyk, jakim przemawia, jest jzykiem obrazu, to wypowied, ktr zdaje si najlepiej odbiera intuicyjnie, nie oczekujc jasnych sformuowa. Posaniec przynosi impuls, ktry kady musi zinterpretowa jako swoj wasn „wiadomo” do odebrania.

Bill Viola „The Messenger”, 1996, instalacja wideo, dwik, fot. Kira Perov, materiay prasowe Nadbatyckiego Centrum Kultury

Artyku dostpny w wydaniu drukowanym