strona gwna > patronaty
wybierz miasto:
B C G J K L N O P S T W Z

Cieszyn
Miejska Galeria Sztuki 12
Tadeusz Kantor, "Brudnopisy"
13.10.2017 - 30.11.2017
Patronat „Arteonu”

Ekspozycja „brudnopisw” Tadeusza Kantora w Miejskiej Galerii Sztuki 12 w Cieszynie jest kolejnym (po Galerii Foksal [2015] i Zbrojowni Sztuki w Gdasku [2017]) pokazem realizacji kantorowskiego projektu z lat 70. Skada si z ponad 100 wydrukw zapiskw, notatek etc., wykonanych w duych powikszeniach. Gwny akcent wystawy zosta pooony na bardzo wane dla Kantora pojcia: istot twrczoci i dzieo sztuki. W toczonej w latach 60. XX wieku wiatowej dyskusji na temat tej problematyki gos polskiego artysty brzmia niezwykle nowatorsko. Przy okazji zorganizowanej w Galerii Krzysztofory w 1963 roku „Antywystawy” Kantor pisa: „Byo to moim wasnym, indywidualnym odkryciem – to uznanie za twrczo caych rejonw »strychw« wiadomoci, skadw pamici, nobilitowanie tego, co nazywa si rupieciarni naszej wiadomej dziaalnoci”. (...) Zupenym jednak nowatorstwem byo przeniesienie toczonego na gruncie sztuki dyskursu na teren teatru. W dzisiejszych czasach, kiedy sztuka zaanektowaa dla swych celw te teatr i film, rezygnujc przy tym z definicji samego dziea sztuki, warto ten aspekt twrczoci przypomnie i wyeksponowa. Rwnie dlatego, e zwykle jest on pomijany w pracach powiconych dziaalnoci teatralnej Kantora, jak i niedostrzegany w pracach badaczy piszcych o wspczesnej sztuce wizualnej. Dawne zapiski byy take punktem wyjcia dla aktualnej twrczoci, ogniskujcej si wok problematyki wspomnienia i pamici. Jak pisa: „Resztki maj niezwykle siln sfer emocjonaln = artystyczn! A co dopiero swoje wasne resztki”. Cieszyska wystawa „brudnopisw” nie jest prezentacj archiwalnych dokumentw. Ma ambicj zwrcenia uwagi na potrzeb identyfikacji aktualnej polskiej kultury z pojciami, ktre proponuje sztuka Kantora: nie tylko idei historii i pamici, ale te wiadomoci, tosamoci i uniwersalnoci.  L. S.

Wystawa „Brudnopisw” Tadeusza Kantora w Galerii Foksal, 2015, fot. Bartosz Grka, mat. pras. MGS 12 w Cieszynie

 

[zwi]

   »

W listopadowym „Arteonie”: z okazji wystawy „Frida Kahlo i Diego Rivera. Polski kontekst” w Centrum Kultury Zamek w Poznaniu Krystyna Raska-Gorgolewska przyblia twrczo Meksykanw oraz historyczne i polityczne okolicznoci, w jakich powstawaa. W rubryce „Filmowo” Aleksandra Sikorska z kolei konfrontuje film Julie Taymor o Fridzie z biografi artystki. Sylwetk Adama Chmielowskiego, czyli witego Brata Alberta, z okazji koczcego si Roku Brata Alberta przedstawia Aleksandra Sikorska, a Karolina Staszak komentuje konferencj „Nie/moliwa autonomia sztuki”, ktra odbya si w Galerii EL w Elblgu, oraz towarzyszcy jej wieczr performace. O cyganerii z East Village na marginesie wystawy „Club 57: Film, Performance, and Art in the East Village, 1978-1983” pisze Wojciech Delikta. Z kolei seri „Polska awangarda” artykuem o grupie Jung Jidysz kontynuuje Agnieszka Salamon-Radecka. W najnowszym „Arteonie” take: wystaw „Pablo Picasso. Between Cubism and Neoclassicism: 1915-1925” w rzymskim Quirinal Stables recenzuje Piotr Bernatowicz, a malarstwo Nickity Tsoya rekomenduje Marcin Krajewski. Dorota aglewska kontynuuje cykl o rynku sztuki tekstem na temat relacji krgw atrybucyjnych do ceny obrazu na przykadzie kolekcji rodziny Porczyskich. W listopadowym „Arteonie” ponadto: inne recenzje, komentarze, aktualia i stae rubryki.

Okadka: Frida Kahlo, „Autoportret z mapami”, 1943, olej na ptnie, 81,5 63 cm, The Jacques and Natasha Gelman Collection of Mexican Art, the Vergel Foundation and the Tarpon Trust, © 2017 Banco de Mxico Diego Rivera Frida Kahlo Museums Trust, Mexico, D.F. / Artists Rights Society (ARS), New York, mat. pras. CK Zamek w Poznaniu

Miasta Stare/ Sztuka nowa, Bunkier Sztuki, 06.07. do 08.08. 2004 r. Krakw

Marta Raczek
Qubcois w Krakowie
Jak zrobi sztuk z reklamy? Co czy ze sob przypadkowych ludzi? Czy Ameryka jest pastwem totalitarnym? Kto zadaje bl dzieom sztuki? Czy plastikowa butelka moe si zmieni w egzotyczny kwiat? Odpowiedzi na te i wiele innych pyta odnajdziemy w sztuce artystw z Quebecu, ktrzy prezentuj swoje prace na wystawie „Miasta stare / Sztuka nowa ↔ Quebec / Krakw” w krakowskim Bunkrze Sztuki. Wyboru prac dokonay cztery centra artystyczne z Quebecu, stanowice alternatyw dla tradycyjnych muzew czy galerii:La Chambre Blanche, L’Oeil de Poisson, Le Centre Vu i Le Lieu, centre en art actuel. Stworzone i prowadzone przez artystw, staraj si wychodzi naprzeciw nowociom w sztuce, poprzez wczanie w obszar swoich zainteresowa zarwno aktualnych tematw, jak i nowych mediw i technologii.
Sztuka w Quebecu?
Pierwsze skojarzenia, jakie wywouje nazwa Quebec, to te o niepokornej poudniowo-wschodniej prowincji, frankofilskim Dawidzie ustawionym naprzeciw anglosaskiego Goliata pozostaej czci Kanady. Quebec to take nazwa stolicy tej prowincji – miasta zaoonego 3 lipca 1608 r. przez Samuela de Champlaina przy finansowym udziale francuskiego krla Henryka IV, ktre przez sze lat (1859-1865) penio funkcj stolicy, nim zostaa ni Ottawa.
Jaka sztuka powstaje na tym obszarze, zawieszonym pomidzy Kanad, Ameryk, dziedzictwem europejskim i tym, co pozostao z tradycji indiaskiej? Jak podkrelaj sami artyci, przede wszystkim zaangaowana. Taka, ktra komentuje, uwiadamia, diagnozuje, a czasem tylko przedstawia, ale zawsze stara si by blisko ycia, codziennoci, problemw spoecznych i prb okrelenia wasnej tosamoci.
Nie sposb w jednym artykule opisa szczegowo dziaalnoci dwudziestu jeden artystw, zwaszcza biorc pod uwag jak dalece ich prace rni si midzy sob, mona jednak opisa kilka najbardziej interesujcych przypadkw.
Przypadek pierwszy – reklama
Analiz przekazu reklamowego stawiaj w centrum swoich zainteresowa artyci tworzcy duet Doyon&Rivest. Pierwszy z nich, Mathieu Doyon zajmuje si zarwno sztukami wizualnymi, jak i komponowaniem muzyki. Drugi - Simon Rivest na co dzie peni funkcj dyrektora artystycznego w firmie reklamowej. Kto czyta synn powie „29,99”, ten wie, jak olbrzymi rol odgrywa osoba na tym stanowisku w kadej agencji reklamowej. To zazwyczaj najlepszy znawca rozmaitych strategii, jakimi posuguj si copy-writerzy. Wida to doskonale w prezentowanej na wystawie serii zdj pod wsplnym tytuem „Dokd zdoalicie dotrze?”. Fotografie wykonano wedug wszelkich prawide rzdzcych przekazem reklamowym, pominito jednak najistotniejszy element – wizerunek polecanego produktu. Widz podwiadomie szuka tego brakujcego elementu. To wykluczenie staje si dla niego rdem niepokoju, a nawet dyskomfortu. Stara si wic samodzielnie uzupeni w brak, oczyma wyobrani dostrzegajc nieobecne na zdjciu opakowanie dezodorantu czy paczk patkw niadaniowych. Ten prosty zabieg artystyczny uwiadamia, jak dalece postrzeganie wiata zostao zawaszczone przez wszechobecne reklamy. Ju niemal aden wizerunek nie jest neutralny, kady przywouje na myl jakie konwencje. W tym ujciu reklama jest jak czarna dziura. Praca Doyona i Rivesta jest empirycznym potwierdzeniem tez od dawna wysuwanych przez teoretykw, zgodnie z ktrymi jest to doskonae narzdzie powielania i utrwalania stereotypw zarwno spoecznych, jak i percepcyjnych.
Artystw zajmuj take rozmaite zjawiska towarzyszce powstawaniu reklamy. Instalacja „Model zwizkw socjoobiektywnych” to zbir zdj przypadkowych osb, z ktrych uoono swoiste drzewo genealogiczne. Za pomoc kolorowych tam artyci poczyli ze sob poszczeglne osoby, kierujc si arbitralnie wybranymi kryteriami: noszenie bluzek i swetrw w paski albo apaszek na szyi czy okularw. Rwnolegle stworzyli baz danych z adresami e-mail uczestnikw projektu, ktrych informuj o kolejnych pokazach pracy. Cao tworzy baz danych podobn do bankw twarzy, jakimi dysponuj agencje reklamowe, grupujce ludzi wedug okrelonych kryteriw: koloru wosw, wyrazu twarzy, dzielce ich na „aktywnych maych chopcw Actimela” czy „kobiety o wygldzie gospodyni domowej uywajce Ajaksu”. Artyci stworzyli obraz wspczesnego wiata, w ktrym wszyscy zostali poddani klasyfikacji znacznie bardziej szczegowej ni ta XIX-wieczna, sporzdzona przez Darwina.

Diane Landry Sodart, Bkitny Zmierzch, instalacja zautomatyzowana, 2002 r. Fot. Diane Landry

Artyku dostpny w wydaniu drukowanym