strona gwna > patronaty
wybierz miasto:
B C G J K L N O P S T W Z

Cieszyn
Miejska Galeria Sztuki 12
Tadeusz Kantor, "Brudnopisy"
13.10.2017 - 30.11.2017
Patronat „Arteonu”

Ekspozycja „brudnopisw” Tadeusza Kantora w Miejskiej Galerii Sztuki 12 w Cieszynie jest kolejnym (po Galerii Foksal [2015] i Zbrojowni Sztuki w Gdasku [2017]) pokazem realizacji kantorowskiego projektu z lat 70. Skada si z ponad 100 wydrukw zapiskw, notatek etc., wykonanych w duych powikszeniach. Gwny akcent wystawy zosta pooony na bardzo wane dla Kantora pojcia: istot twrczoci i dzieo sztuki. W toczonej w latach 60. XX wieku wiatowej dyskusji na temat tej problematyki gos polskiego artysty brzmia niezwykle nowatorsko. Przy okazji zorganizowanej w Galerii Krzysztofory w 1963 roku „Antywystawy” Kantor pisa: „Byo to moim wasnym, indywidualnym odkryciem – to uznanie za twrczo caych rejonw »strychw« wiadomoci, skadw pamici, nobilitowanie tego, co nazywa si rupieciarni naszej wiadomej dziaalnoci”. (...) Zupenym jednak nowatorstwem byo przeniesienie toczonego na gruncie sztuki dyskursu na teren teatru. W dzisiejszych czasach, kiedy sztuka zaanektowaa dla swych celw te teatr i film, rezygnujc przy tym z definicji samego dziea sztuki, warto ten aspekt twrczoci przypomnie i wyeksponowa. Rwnie dlatego, e zwykle jest on pomijany w pracach powiconych dziaalnoci teatralnej Kantora, jak i niedostrzegany w pracach badaczy piszcych o wspczesnej sztuce wizualnej. Dawne zapiski byy take punktem wyjcia dla aktualnej twrczoci, ogniskujcej si wok problematyki wspomnienia i pamici. Jak pisa: „Resztki maj niezwykle siln sfer emocjonaln = artystyczn! A co dopiero swoje wasne resztki”. Cieszyska wystawa „brudnopisw” nie jest prezentacj archiwalnych dokumentw. Ma ambicj zwrcenia uwagi na potrzeb identyfikacji aktualnej polskiej kultury z pojciami, ktre proponuje sztuka Kantora: nie tylko idei historii i pamici, ale te wiadomoci, tosamoci i uniwersalnoci.  L. S.

Wystawa „Brudnopisw” Tadeusza Kantora w Galerii Foksal, 2015, fot. Bartosz Grka, mat. pras. MGS 12 w Cieszynie

 

[zwi]

   »

W listopadowym „Arteonie”: z okazji wystawy „Frida Kahlo i Diego Rivera. Polski kontekst” w Centrum Kultury Zamek w Poznaniu Krystyna Raska-Gorgolewska przyblia twrczo Meksykanw oraz historyczne i polityczne okolicznoci, w jakich powstawaa. W rubryce „Filmowo” Aleksandra Sikorska z kolei konfrontuje film Julie Taymor o Fridzie z biografi artystki. Sylwetk Adama Chmielowskiego, czyli witego Brata Alberta, z okazji koczcego si Roku Brata Alberta przedstawia Aleksandra Sikorska, a Karolina Staszak komentuje konferencj „Nie/moliwa autonomia sztuki”, ktra odbya si w Galerii EL w Elblgu, oraz towarzyszcy jej wieczr performace. O cyganerii z East Village na marginesie wystawy „Club 57: Film, Performance, and Art in the East Village, 1978-1983” pisze Wojciech Delikta. Z kolei seri „Polska awangarda” artykuem o grupie Jung Jidysz kontynuuje Agnieszka Salamon-Radecka. W najnowszym „Arteonie” take: wystaw „Pablo Picasso. Between Cubism and Neoclassicism: 1915-1925” w rzymskim Quirinal Stables recenzuje Piotr Bernatowicz, a malarstwo Nickity Tsoya rekomenduje Marcin Krajewski. Dorota aglewska kontynuuje cykl o rynku sztuki tekstem na temat relacji krgw atrybucyjnych do ceny obrazu na przykadzie kolekcji rodziny Porczyskich. W listopadowym „Arteonie” ponadto: inne recenzje, komentarze, aktualia i stae rubryki.

Okadka: Frida Kahlo, „Autoportret z mapami”, 1943, olej na ptnie, 81,5 63 cm, The Jacques and Natasha Gelman Collection of Mexican Art, the Vergel Foundation and the Tarpon Trust, © 2017 Banco de Mxico Diego Rivera Frida Kahlo Museums Trust, Mexico, D.F. / Artists Rights Society (ARS), New York, mat. pras. CK Zamek w Poznaniu

Europejski Festiwal Performance EPAF, Centrum Kultury w Lublinie, Orodek Sztuki Performance, 3 do 6.06.2004 r.

Agata Rogo
Performance, awangarda i gwiazdy

Lublin na przeomie maja i czerwca opanowali artyci performance. Najpierw eksplozj wieoci artystycznej zaprezentowaa si Galeria Kont przy okazji festiwalu KontPerformance. Krtko potem w Centrum Kultury w Lublinie, w Orodku Sztuki Performance odby si Europejski Festiwal Performance EPAF, zorganizowany przez Waldemara Tatarczuka. Mona waciwie mwi o paradzie gwiazd. Obserwatorzy i publiczno mogli obejrze performance tak znanych artystw, jak Jerzy Bere, Zbigniew Warpechowski, Alastair MacLennan, Boris Nieslony, Jan widziski, Krzysztof Zarembski, Krzysztof Knittel, Esther Ferrer, Stuart Brisley, Nigel Rolfe, Tomas Ruller, Andre Stitt, Balint Szombathy. Byy to dziaania performatywne na wysokim, europejskim poziomie. Zabrako jednak obok tych doskonaych artystw dziaa performerw modszego pokolenia. Tym samym EPAF mona rozpatrywa zdecydowanie bardziej w kategoriach historycznego przegldu sztuki performance ni festiwalu. Impreza tego typu jest zdecydowanie potrzebnym wydarzeniem, moe jednak naleaoby podda pod rozwag jej formu i tytu goszcy: „Towards present. Towards future”, a wic waciwie nieadekwatny.

W wypadku dwch lubelskich festiwali widoczne s olbrzymie dysproporcje i istotne rnice organizacyjne. Sytuacj mona by podsumowa stwierdzeniem, ktre pado podczas konferencji prasowej z ust jednego z uczestnikw festiwalu, e gwiazdorskie wydarzenia bd zawsze przycigay ogromn publiczno, podczas gdy istotne dziaania, traktowane niszowo, bd pomijane. Symptomatyczna wydaje si ponadto sytuacja, w jakiej znajduj si dwie wspomniane przestrzenie zwizane ze sztuk akcji. Posiadaj one bowiem dwa odmienne statusy, generuj rn aur swych dziaa i take w sferze medialnej s postrzegane odrbnie. Z jednej strony bowiem sytuuje si akademicka Galeria Kont, z drugiej za Orodek Sztuki Performance przy Centrum Kultury. Festiwalowi Waldemara Tatarczuka zdecydowanie zabrako powiewu artystycznej wieoci, bez ktrej mona by si oczywicie jako obej, gdyby nie oficjalna i tradycjonalistyczna aura caego festiwalu. Rzecz, ktra zatrwoya mnie od samego pocztku, bya teatralna konwencja sceny i widowni, w jak wepchnita zostaa sztuka performance, sztuka akcji, a wic sztuka, ktra wymyka si wszelkim reguom i strukturom. Teatralny, odseparowany od publicznoci kontekst zdecydowanie nie sprzyja dziaaniom performatywnym, ktre utraciy swj pierwotny charakter. Sytuacja EPAF jest bliska w strukturze organizacyjnej ekspozycjom sztuki z udziaem znanych artystw, ktra to sytuacja nie przesdza o powodzeniu wystawy, ale daje jednak due zadowolenie widzowi, ktry z rzadka ma okazj zobaczy mistrzw, w tym wypadku, performance.

Krzysztof Zarembski

Artyku dostpny w wydaniu drukowanym