strona gwna > patronaty

W lutowym „Arteonie” wystaw „Wielka Wojna”, odbywajc si w Muzeum Sztuki w odzi, recenzuje Agnieszka Salamon-Radecka. Jerzy Fober z kolei prezentuje sylwetk i rzebiarsk twrczo Stanisawa Kulona. Prezentacj „Trzy pocztki – 1918, 1945, 1989” we wrocawskim Muzeum Architektury omawia Karolina Majkowska. W stulecie Bauhausu seri przybliajc szko Waltera Gropiusa i fenomen tego ruchu inauguruje Wojciech Delikta. Aleksandra Sikorska komentuje premier filmu dokumentalnego „Walka: ycie i zaginiona twrczo Stanisawa Szukalskiego”.
Ponadto w najnowszym „Arteonie” w rubryce „Zaprojektowane” rodowisko wrocawskich artystw sztuk uytkowych omawia Julia Baszczyska. W „Archiwum” o wystawie „Advancing American Art” z 1947 roku pisze Diana Stelowska. Z kolei w dziale „Sztuka modych” Marcin Krajewski przedstawia graficzk Ewelin Koakowsk, a Aleksandra Kargul – Magdalen Obsadn. W lutowym „Arteonie” take inne recenzje i artykuy oraz aktualia i stae rubryki.

Okadka: Stanisaw Ignacy Witkiewicz, „Walka (Rbanie lasu)”, 1921-1922, farby olejne, ptno, Muzeum Sztuki w odzi

 

Zbigniew Libera, Mistrzowie i Pozytywy”, galeria Atlas Sztuki, d, 13.02.-4.04.2004 r.

Ostatnio zajmuj si pras
Ze Zbigniewem Liber rozmawia Magorzata Ludwisiak

Magorzata Ludwisiak: W cyklu „Mistrzowie” tworzy pan alternatywn histori sztuki. Jak uzasadnia pan wybr tych wanie postaci na „mistrzw”? Co wanego kady z nich wnis do sztuki?
Zbigniew Libera: Mgbym z atwoci to uzasadni, powoujc si na moje racje subiektywne – to s moi mistrzowie i ju. Ale myl, e jest w tym co wicej. Jeli by si pokusi o mierzenie wartoci artysty, wszyscy chyba zgodziliby si, eby mierzy j wpywem, jaki wywar on na sztuk po nim. Artyci, ktrych tu przypominam, tworzyli w latach 70. i wywarli istotny wpyw na to, co jest teraz. Wywodzi si od nich wiele istotnych zjawisk w dzisiejszej sztuce. Nie chodzi o to, eby szeregowa wedug cikoci, ale o to, by odda im zasuony hod czy zaznaczy ich obecno. W jaki dziwny sposb zostali oni wyrugowani z historii. Nie ma ich w kolekcjach muzealnych, w albumach, brak wydawnictw powiconych ich sztuce, nie s nigdzie opisani.
Jak wyglda wobec tego pana zdaniem oficjalna historia sztuki, dla ktrej musi pan robi „antyhistori”?
Mam z tym kopot. Nie wiem, co si myli oficjalnie i zdaje si, e nikt tego nie wie. Natomiast niepokoi mnie od duszego czasu obserwowany brak jakiego podsumowania, gbszego i nowego spojrzenia na histori sztuki, zwaszcza na sztuk XX wieku z punktu widzenia III Rzeczypospolitej. Za czasw komuny wydawano albumy o sztuce czy malarstwie polskim, ktre do dzi wydaj si by obowizujce, bo po nich nie ukazay si adne inne. Ogldajc je, moemy powiedzie, gdzie s jakie manipulacje, gdzie kto zosta pominity. Czas sprawia, e pewne wydarzenia artystyczne osdzamy inaczej ni kiedy. Natomiast – jak mi si wydaje – zupenie brak prby opisu wanych wydarze z ostatniego okresu historii polskiej sztuki, a przecie historia naszej sztuki to nasza tosamo, cz nas samych.
Czy pana mistrzowie zostawili kontynuatorw?
Tak. To wanie paradoksalne, e artyci, ktrzy wynajdowali wspczesn galeri Foksal, to ludzie, ktrzy swoj artystyczn proweniencj wywodz od artystw ochrzczonych przez starsz galeri Foksal mianem „pseudoawangardy”, szkodliwej dla kultury. Jak spojrzymy na przykad na Althamera, to jego twrczo jest wyranie trzydzieci lat pniejsza w stosunku do tego, co proponowa Partum. Wemy akcj Althamera „Film jest rzeczywistoci” - codziennie w pewnej czci miasta odgrywa si ta sama scena. Gdy tam jestemy, to jest tak, jakby film by odtwarzany. W 1976 r. Partum zrobi tak wanie akcj pod tytuem „Film nie potrzebuje ekranu - nakuwa szpilkami ekran i nie mona bya „zapa” postaci, tak jakby film „wyszed” z ekranu. Przyjemski i Winiewski wystawiali rzeczywisto, zanim jeszcze Althamer wystawia swoje zielone lamperie. To oni pokazywali lamperie, kwiatki, rolinki biurowe i tak dalej. Dzisiejsi artyci wchonli tamt sztuk jako przez osmoz i robi podobne rzeczy. Bodzianowski dziaa bardzo mocno w duchu Anastazego Winiewskiego czy Partuma. Natomiast chodzi o to, e tamtym artystom nie oddalimy nigdy sprawiedliwoci. Poprzez totaln nieznajomo i dziwn niech do ich sztuki nawet tacy specjalici, jak Iza Kowalczyk, piszc znakomit ksik „Wadza i ciao”, wykazuj brak znajomoci faktw, ze ich usytuowanie na tle historycznym. Czytajc t ksik, zrozumiaem straszliwy brak wiedzy o tych artystach. Kiedy autorka, zawodowy historyk sztuki, wykazuje si tego rodzaju brakiem, zaczyna mnie to ju przeraa.
Drug spraw jest fakt, e obecnie artysta negocjuje ze spoeczestwem poprzez pras. Nie ma ju prasy specjalistycznej i zawodowego krytyka, nie ma te wiata naukowego. A moe on jest, ale jaki „nieistniejacy”. Nikt nie prowadzi bada. Prasa staa si jedynym wskanikiem tego, co w sztuce jest dobre i ze, ona lansuje i pogra. Tymczasem prasa nie jest tak naprawd do tego przygotowana. Take ja, nie majc si do kogo zwrci, musiaem uy prasy, ktra przeja rol mediatora midzy spoeczestwem a sztuk.

Otwarcie wystawy Zbigniewa Libery w galerii Atlas Sztuki w odzi. Fot. Materiay prasowe galerii Atlas Sztuki

Artyku dostpny w wydaniu drukowanym