strona gwna > patronaty
wybierz miasto:
B C G J K N O P R S T U W KONKURSY
   »

W sierpniowym „Arteonie”: sztuce tatuau przyglda si Aleksandra Kargul, wystaw „Cricot idzie!” w krakowskiej Crikotece recenzuje Agnieszka Salamon-Radecka. O monumentalnej realizacji Christo i Jeanne-Claude, ktra stana na jeziorze w Hyde Parku, pisze Wojciech Delikta. W serii „Duchowo w sztuce” Karolina Staszak pisze o Wsplnocie Twrcw Chrzecijaskich Vera Icon.
W najnowszym „Arteonie” ponadto: Zbigniew J. Makowski recenzuje wystaw „Kociotrupy musz wstawa” w Gdaskiej Galerii Miejskiej, spotkanie z Wilhelmem Sasnalem oraz Jarosawem Modzelewskim, ktre odbyo si w warszawskim MSN, komentuje Andrzej Biernacki, Tomasz Bika OP rekomenduje twrczo Kamila Kuzko, , a seri „Poznaska awangarda” kontynuuje Agnieszka Salamon-Radecka tekstem o Arturze Marii Swinarskim. Dorota aglewska z kolei w rubryce „Rynek sztuki” pisze o retoryce rynku: jak sucha antykwariuszy i jak mwi do klienta. W sierpniowym „Arteonie” take, jak zawsze, felieton Andrzeja Biernackiego, inne recenzje, aktualia i stae rubryki. 

Okadka: tatua autorstwa Bianki Szlachty, fot. dziki uprzejmoci autorki

Alessandro Mendini, architekt i projektant, Muzeum Narodowe i Stary Browar w Poznaniu, od 29.04.2004 r.

Anna Borzeskowska
Alchemia Mendiniego

„Byoby dobrze, gdyby udao si przeama denie do coraz wikszej izolacji dziedzin sztuki. Od czasu do czasu architekci powinni si wzi za wzornictwo, malarze za architektur, projektanci za malarstwo. W ten sposb wnieliby swoje dowiadczenie do innych dyscyplin i taka wymiana idei mogaby przynie interesujce rezultaty” – pisa w 1979 r. Alessandro Mendini.
Alessandro Mendini projektuje obiekty, meble, wntrza, maluje obrazy, tworzy instalacje artystyczne. Wraz z bratem Francesco w latach 70. i 80. dziaa w studiu projektowania graficznego Alchymia, wprowadzajc twrczy ferment do woskiego wzornictwa. To on sformuowa program studia; sprawi, e zainteresowano si przepywem form i znacze pomidzy sztuk a produktem. Powstajce projekty charakteryzoway si ostrymi, ywymi kolorami i odwanymi formami czerpanymi z gry pomidzy konwencjami art deco i modernizmu.
Za swoje osignicia artysta zosta honorowym czonkiem Bezalel Academy of Arts and Design w Jerozolimie, a take laureatem woskiej nagrody designu i architektury Compasso d’Oro z 1979 i 1981 roku. Moe si take poszczyci honorowym tytuem Architectural League of New York oraz Chevalier des Arts et des Lettres Republiki Francuskiej. Pracowa jako profesor projektowania w wiedeskiej Hochschule fr Angewandte Kunst. Wsppracuje z midzynarodowymi firmami, takimi jak Alessi, Philips, Swarovski. By redaktorem naczelnym pism „Casabella”, „Modo” oraz „Domus”, periodykw z dziedziny sztuki i projektowania. Od 1989 r. prowadzi Atelier Mendini. W ramach jego dziaalnoci jest zapraszany do udziau w prestiowych przedsiwziciach. Lista zaprojektowanych i zrealizowanych przez niego dzie jest duga. Naleaoby wymieni m.in.: rezydencj Alessiego w Omegnie (Wochy), kompleks teatralny Teatrino della Bicchieraia w toskaskim Arezzo, fabryk Alessi, muzeum Forum di Omegna, adaptacj zabytkowej czci rzymskiego dworca kolejowego Roma Termini, pomnik pamici ofiar w Hiroszimie, Groninger Museum w Holandii, kasyno Arosa w Szwajcarii, przebudow architektoniczn dzielnicy szwajcarskiego miasta Lugano, projekt centrum multimedialnego oraz pomieszcze biurowych firmy Madsack w Hanowerze. W ostatnich latach wystawia m.in. w paryskich Centre Pompidou i Foundation Cartier pour l’Arte Contemporain, w Palazzo Reale w Barcelonie oraz w galeriach sztuki wspczesnej w USA, Japonii i wielu krajach Europy, a jego dziea znajduj si w wielu muzeach i prywatnych kolekcjach na caym wiecie.
Najsynniejsze prace artysty, stworzone w cigu ostatnich dwudziestu lat, przyjad do Poznania z europejskich galerii i muzew, m.in. z paryskiego Foundation Cartier pour l’Arte Contemporain, Vitra Design Museum w Bazylei, muzew w Groningen i Utrechcie. Na poznaskiej wystawie pojawi si jednak take zupenie nowe realizacje, zaprojektowane przez Mendiniego specjalnie na t okazj.

Alessandro Mendini, instalacja w Groningen Museum, 1994 r.

 

 

 

Artyku dostpny w wydaniu drukowanym