strona główna > patronaty
wybierz miasto:
B C D G K L Ł O P S T W KONKURSY
   »

W majowym „Arteonie” okresy błękitny i różowy w twórczości Picassa, będące tematem wystawy odbywającej się w Fondation Beyeler, omawia Karolina Greś. Karolina Staszak przygląda się fotografiom laureatki Nagrody „Arteonu” za rok 2018, Laury Makabresku. Z okazji wystawy „Lee Krasner: Living Colour” w londyńskiej Barbican Art Gallery sylwetkę artystki przybliża Wojciech Delikta. O współczesnej architekturze sakralnej z Jakubem Turbasą, autorem książki „Ukryte piękno. Architektura współczesnych kościołów”, rozmawia Ewa Kiedio.

W najnowszym „Arteonie” również: Zofia Jabłonowska-Ratajska pisze o pokazie Katarzyny Józefowicz w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, wystawę „Malarz. Mentor. Mag. Otto Mueller a środowisko artystyczne Wrocławia” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu recenzuje Agnieszka Salamon-Radecka, a rzeźby Pawła Jacha rekomenduje Tomasz Biłka OP. Zbigniew Jan Mańkowski omawia publikację „Prawie nic. Józef Czapski. Biografia malarza” autorstwa amerykańskiego malarza Erica Karpelesa. W rubryce „Zaprojektowane” Julia Błaszczyńska opowiada o poznańskim powojennym meblarstwie. Łukasz Murzyn natomiast podsumowuje prace nad projektem „Dogmat! W co wierzą artyści?”, w którym wzięli udział m.in. Iwona Demko, Cecylia Malik i Łukasz Surowiec.

W majowym „Arteonie” także aktualia i inne stałe rubryki.

Dorota Nieznalska. Posłuszeństwo. Galeria Starego Browaru, Poznań od 28.04 do 28.05. 2006 r.

Dawid Radziszewski
Wystawa, która się odbyła
Dorota Nieznalska w Starym Browarze

Na początek kilka rzeczy, które bardzo mi się podobały. Bardzo dobrze, że wystawa Doroty Nieznalskiej się odbyła! Po zamieszaniu wokół „Pasji” żadna polska galeria nie zdecydowała się dotychczas na monograficzny pokaz artystki. Stary Browar to prywatna galeria, która nie jest uzależniona od pieniędzy z urzędu. Żaden lokalny polityk ze skrajnie prawicowej partii nie może sprawić, by została zamknięta, ani wpływać na jej program. Bardzo dobrze, że podczas otwarcia nie pojawiła się młodzież wszechpolska i nie próbowała zwracać na siebie uwagi. Świetnie, że po wystawie w prasie ogólnopolskiej pojawiło się kilka tekstów naświetlających sytuację, w jakiej znalazła się Nieznalska w związku z procesem.
Jeśli zaś chodzi o samą wystawę – wydaje mi się dość nierówna, obok prac ciekawych pojawiają się całkiem przeciętne i konwencjonalne. Galeria mieści się na dwóch poziomach – na dole znajdował się obiekt „Nr 44” oraz pokazywany był film wideo „Pozycja modlitewna”, na górze zamieszczono cykl „Implantacja perwersji”, serię czterech zdjęć i skórzany obiekt z serii bez tytułu. Do tego jedno zdjęcie „Potencja”, nie będące fragmentem cykli.

Dorota Nieznalska, bez tytułu, fotografia sepiowana, 1999 r. Dzięki uprzejmości Kulczyk Foundation

 

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym