strona główna > patronaty
wybierz miasto:
B G J K L Ł P R S T W Z KONKURSY

Gdańsk
Muzeum Narodowe w Gdańsku / Oddział Etnografii
"Dźwięki pierwotne"
18.05.2019 - 31.12.2019

"Dźwięki pierwotne" to pierwsza wystawa w Oddziale Etnografii Muzeum Narodowego w Gdańsku, która wykorzystuje przestrzeń całego budynku, a także ogródek przymuzealny. Na potrzeby ekspozycji powstały oryginalne instalacje dźwiękowe, wypożyczono wyjątkowe eksponaty i zabytkowe, często już nieznane instrumenty muzyczne. Przygotowany soundtrack wystawy stałej Oddziału, który wzbogaci ekspozycję o antropologiczno-muzykologiczną opowieść o nieistniejącym już świecie. Do zespołu tworzącego projekt zostali zaproszeni badacze etnomuzykolodzy, muzycy oraz artyści współcześni, wszystko po to, by stworzyć interaktywną, atrakcyjną wizualnie i odbieraną wieloma zmysłami wystawę, która pozwoli wejść w sferę dźwięków i poznać sekrety polskiej muzyki ludowej. Namawiamy też do aktywnego uczestnictwa: słuchania, grania i tańczenia!
Wystawa „Dźwięki pierwotne” przybliża fenomen dźwięku w kulturze, jego ewolucji, funkcji i ról. Temat ten został ukazany na trzech poziomach: dźwięków naturalnych, muzyki ludowej wyrastającej z dźwięków pierwotnych oraz wtórnego zainteresowania muzyką tradycyjną, inspiracji i jej przetwarzaniu przez współczesnych artystów.
Pierwszy poziom jest poświęcony relacji dźwięków człowiek – natura, a więc naśladowaniu dźwięków natury, naturalnym instrumentom (patyki, kamienie, źdźbła traw), dźwiękom pracy ludzkiej, wpływowi dźwięków na ciało, sygnałom oraz dźwiękom magicznym. To wokół tej problematyki – dźwięków pierwotnych – jest osnuta koncepcja wystawy i placu zabaw dla dzieci. Oprócz szumu drzew i strumyka tematem są między innymi pejzaże dźwiękowe dziewiczego krajobrazu, utracona równowaga dźwięku i ciszy czy melodia wsi. Nie sposób pominąć kwestii siły ludzkiego brzmienia w świecie naturalnych dźwięków, wszak przez wiele wieków najgłośniejszym słyszalnym sztucznym dźwiękiem było bicie dzwonu czy złowrogie huki armat.
Drugi, najobszerniejszy poziom wystawy, dotyczy szeroko rozumianej polskiej muzyki ludowej. Celem wystawy jest uchwycenie pejzażu dźwiękowego dawnej wsi, zdefiniowanie polskiej muzyki ludowej, ukazanie jej charakterystycznych elementów (w zależności od regionu i grup etnicznych), funkcji, ewolucji, bogactwa instrumentów muzycznych, wreszcie – twórców i muzyków. Ta część wystawy jest poświęcona następującym relacjom: muzyka a obrzędy, muzyka a religijność, muzyka a życie codzienne. Wydarzenia ze sfery sacrum i profanum. Wystawa porusza także temat więzi człowieka z instrumentem (i muzyków, i twórców), a także wizerunku muzyka, jego roli w społeczeństwie, pełnionych funkcji intensywności doznań muzycznych. Na koniec zainteresowani mogą się zapoznać z historią badań nad dźwiękiem, nagrań terenowych czy archiwaliami.
Trzeci poziom tematyczny wystawy stanowi próbę ukazania wpływu muzyki na kompozytorów klasycznych i popularnych oraz współczesnych artystów audiowizualnych, jak również pokazania analogii między muzyką wsi a jazzem i bluesem, opartej o fenomen improwizacji.
Wystawie towarzyszy książka dla dzieci Brzdęk. Jak złapać dźwięk autorstwa Pawła i Piotra Sitkiewiczów z ilustracjami Agaty Królak. Dodatkowo, zapraszamy na październikową konferencję naukową, a także sympozja popularnonaukowe, wykłady, spotkania oraz prelekcje. Projekt wzbogaci specjalnie przygotowany program edukacyjny, dostosowany do odbiorców w różnym wieku, adresowany zarówno do grup zorganizowanych, jak i rodzin, seniorów, młodzieży i dzieci. Dzięki bogatemu programowi koncertów przez cały czas trwania wystawy Oddział Etnografii będzie rozbrzmiewał muzyką ludową, klasyczną i współczesną.
Kuratorzy: Anna Ratajczak-Krajka, Krystyna Weiher-Sitkiewicz, Waldemar Elwart; opieka merytoryczna: prof. dr hab. Zbigniew Jerzy Przerembski (Uniwersytet Wrocławski), dr Robert Losiak (Uniwersytet Wrocławski), artyści: Marcin Dymiter aka emiter, Sylwester Galuschka & Konrad Gustawski & Wojciech Wilk, Julie Myers, Florian Tuercke, Wojciech Zieliński

[zwiń]


Jelenia Góra
BWA
Rafał Boettner-Łubowski, "Rozważania autotematyczne (2018-2019)"
20.12.2019 - 11.01.2020

W ramach wystawy zaprezentujemy prace poświęcone „sztuce o sztuce”. Będą to przede wszystkim realizacje przestrzenne (instalacje, obiekty i kompozycje rzeźbiarskie). Zostaną one skonfrontowane z tekstami nadającymi im dodatkowe znaczenia oraz nowe wymiary kontekstualne. Sugestie autotematyczne będą w tym przypadku kreowane na dwóch płaszczyznach. Pierwsza z nich dotyczyć będzie rozważań o pewnych ogólnych rozwiązaniach oraz zagadnieniach artystycznych, które są bliskie Autorowi. Druga refleksji na temat jego twórczości własnej.Na wystawie zostaną zaprezentowane także wcześniejsze prace Boettnera-Łubowskiego. Dzieła o charakterze autotematycznym, stworzone przez niego w latach 2014-2017. Wystawa będzie podsumowaniem realizacji części projektu artystyczno-badawczego, nad którym Artysta pracuje od  2017 roku na Wydziale Edukacji Artystycznej i Kuratorstwa Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu.
Rafał Boettner-Łubowski (ur. 1974) – rzeźbiarz i artysta sztuk wizualnych. Zajmuje się również teorią, krytyką i promocją sztuki. Doktor habilitowany w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie artystycznej: sztuki piękne. Profesor Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Tworzy instalacje, obiekty i kompozycje rzeźbiarskie oraz prace malarskie, podejmujące relacje dialogiczne i polemiczne z istniejącymi już dziełami, postawami i poetykami twórczymi.  W swojej sztuce odnosi się także do możliwości technik cyfrowych. Bardzo często inspiracją dla jego wypowiedzi twórczych jest szeroko rozumiana tradycja artystyczna: antyczna, nowożytna i XIX-wieczna oraz sztuka współczesna, z którą koresponduje i polemizuje.

[zwiń]

   »

W grudniowym, ostatnim „Arteonie”: pożegnalny wstępniak redaktor naczelnej.Ponadto:Łukasz Murzyn porusza temat zarządzania polską kulturą – sferą komunikacyjną i symboliczną, wystawę „Metafizyka obecności” w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie recenzuje Joanna Winnicka-Gburek, Karolina Staszak z kolei komentuje 29. Ogólnopolski Przegląd Malarstwa Młodych „Promocje 2019” w Legnicy. Ponadto Wojciech Delikta pisze o wystawie „rzeźbiarza tkaniny” Daniela Lismore’a w poznańskim Starym Browarze, a Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje wystawę „Jan Hrynkowski. Opowieść artysty”, odbywającą się w Muzeum Narodowym w Krakowie. W najnowszym „Arteonie” także: o retrospektywie Pierre’a Bonnarda w Wiedniu pisze Grażyna Krzechowicz, Kajetan Giziński natomiast omawia prezentację „Geo. Migracje Transgraficzne” w BWA w Kielcach. Ponadto Karolina Greś przygląda się prezentacji „Siostry prerafaelitki” w The National Portrait Gallery w Londynie, Marcin Krajewski rekomenduje malarstwo Dariusza Milczarka. Zbigniew J. Mańkowski natomiast pisze o zapachu w sztuce – o zapachu Bożego Narodzenia, A w rubryce „Zaprojektowane” Alicja Wilczak przybliża temat dizajnu kulinarnego”. W grudniowym „Arteonie” ponadto aktualia i inne stałe rubryki. 

Okładka: Tadeusz Gustaw Wiktor, „Światło dla Bożeny X”, 2019, olej na płótnie, relief, 160 × 160 cm, fot. materiały prasowe Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Z dniem 1 stycznia 2020 roku wydawanie magazynu o sztuce „Arteon” zostaje zawieszone.

9. Międzynarodowe Triennale Grafiki „Kolor w grafice”: Hybryda, Galeria Sztuki Wozownia, Toruń, 21.09-28.10.2018

Hybrydy
9. Międzynarodowe Triennale Grafiki w Wozowni
Kajetan Giziński

Hasło przewodnie 9. Międzynarodowego Triennale Grafiki „Kolor w grafice” brzmi „Hybryda” i widoczne jest nie tylko w technikach łączonych, czyli na poziomie formy, czego można się było spodziewać, ale także na licznych płaszczyznach humanistycznych, czyli w obrębie podejmowanych tematów i opowiadanych historii. Choć wystawa, pomimo zasięgu międzynarodowego, prezentuje stosunkowo wąskie grono artystów, stanowi bardzo ciekawy przekrój różnorodnych postaw. Muszę przyznać, że zostałem pozytywnie zaskoczony tym, co zobaczyłem.
Po przeczytaniu krótkiego opisu zamieszczonego na stronie internetowej Galerii Sztuki Wozownia spodziewałem się wystawy bardziej „nowoczesnej”, prezentującej więcej prac postcyfrowych – jak od kilku lat nazywa się współczesną grafikę. Cieszy mnie jednak obecność dzieł wykonanych w czystych technikach, takich jak drzeworyt, linoryt, sitodruk czy też intaglio (techniki druku wklęsłego). Choć co do czystości tej ostatniej można się spierać – jest to właściwie technika łączona, a nawet grupa technik. Hybrydowość sztuki graficznej jest wpisana już w samą jej naturę. Przykłady na poparcie tej tezy są niezliczone. Zazwyczaj jako zamiennika dla „technik druku wklęsłego” używa się określenia „techniki metalowe”, co wynika z utożsamienia technologicznego podziału technik z podziałem na warsztaty (tak jak ma to miejsce w akademiach). Okazuje się jednak, że z deski drzeworytniczej można odbić wklęsły relief, a z metalowej płytki poddanej trawieniu kwasem wypukłą akwafortę (odmiana akwaforty, w której farby nie umieszcza się w uzyskanych za pomocą rycia rowkach, lecz nanosi na wystające powierzchnie nietknięte działaniem kwasu; stosował ją m.in. William Blake). Obecność tego typu prac stwarza szerszą perspektywę, gdyż nie narzucając odbiorcom tak dziś oczywistej optyki intermedialnej, umożliwia pozornie właściwości tradycyjnego warsztatu graficznego.

Kamila Bednarska, „Ławica”, fot. K. Napiórkowski, mat. pras. GS Wozownia

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym