strona gwna > patronaty
wybierz miasto:
B C G J K N O P R S T U W KONKURSY
   »

W sierpniowym „Arteonie”: sztuce tatuau przyglda si Aleksandra Kargul, wystaw „Cricot idzie!” w krakowskiej Crikotece recenzuje Agnieszka Salamon-Radecka. O monumentalnej realizacji Christo i Jeanne-Claude, ktra stana na jeziorze w Hyde Parku, pisze Wojciech Delikta. W serii „Duchowo w sztuce” Karolina Staszak pisze o Wsplnocie Twrcw Chrzecijaskich Vera Icon.
W najnowszym „Arteonie” ponadto: Zbigniew J. Makowski recenzuje wystaw „Kociotrupy musz wstawa” w Gdaskiej Galerii Miejskiej, spotkanie z Wilhelmem Sasnalem oraz Jarosawem Modzelewskim, ktre odbyo si w warszawskim MSN, komentuje Andrzej Biernacki, Tomasz Bika OP rekomenduje twrczo Kamila Kuzko, , a seri „Poznaska awangarda” kontynuuje Agnieszka Salamon-Radecka tekstem o Arturze Marii Swinarskim. Dorota aglewska z kolei w rubryce „Rynek sztuki” pisze o retoryce rynku: jak sucha antykwariuszy i jak mwi do klienta. W sierpniowym „Arteonie” take, jak zawsze, felieton Andrzeja Biernackiego, inne recenzje, aktualia i stae rubryki. 

Okadka: tatua autorstwa Bianki Szlachty, fot. dziki uprzejmoci autorki

"Nicola Samori. Religo", TRAFO Trafostacja Sztuki, Szczecin, 18.01-22.03.2015

Malowanie „Innego”
Wystawa Nicoli Samoriego w Trafostacji Sztuki
Micha Haake

Odwoanie do dawnej sztuki portretowej i jednoczesne zdeformowanie rysw w sposb, ktry odsania misno ciaa, budz we mnie nieodparte skojarzenia z twrczoci Francisa Bacona i jego transpozycj „Portretu Innocentego X” Velzqueza. Podobnej deformacji Nicola Samori dokonuje wobec wikszoci figur, ktre przywouje z odlegej, najczciej barokowej tradycji malarskiej. Wszystkie one wydaj si zrazu by ofiarami destrukcji, zmierzajcej do zakwestionowania i unicestwienia dziedzictwa przeszoci, dokonanej z determinacj rwn okazywanej swego czasu przez rnej maci ikonoklastw.(...) Zaproponowany tu kierunek odczytania deformacji postaci na obrazach Samoriego pozwala podtrzyma praca „Il Pasto”, czyli „Posilenie”, z 2012 roku. Pnagi modzieniec tuli si do postaci, ktra przyjmuje go w szeroko rozwarte ramiona i obejmuje paszczem. W relacji tej bezsprzecznie  zawarte jest odniesienie do tematu syna marnotrawnego. Jednoczenie obejmujca figura jest od ramion po gow pozbawiona swej cielesnej powoki, ktra, zdarta z niej, zwiesza si i dodatkowo okrywa nagie ciao modzieca. Skra, ktra staje si paszczem; gest opieki jako rwnoznaczny z dokonaniem ofiary z siebie. Ofiarujca si posta ukazana jako ta, ktrej tosamo jest czym radykalnie innym od ludzkiego ciaa, a zarazem wyraa si przez ludzki jzyk gestw. Te gstniejce, przekraczajce mono adekwatnego opisu relacje mog jako cao odnosi si jedynie do Boga i jego wcielonej postaci – Chrystusa.

Nicola Samori, „Il Pasto”, 2012, dziki uprzejmoci artysty

Artyku dostpny w wydaniu drukowanym