strona główna > patronaty
wybierz miasto:
B C D G K L Ł O P S T W KONKURSY
   »

W majowym „Arteonie” okresy błękitny i różowy w twórczości Picassa, będące tematem wystawy odbywającej się w Fondation Beyeler, omawia Karolina Greś. Karolina Staszak przygląda się fotografiom laureatki Nagrody „Arteonu” za rok 2018, Laury Makabresku. Z okazji wystawy „Lee Krasner: Living Colour” w londyńskiej Barbican Art Gallery sylwetkę artystki przybliża Wojciech Delikta. O współczesnej architekturze sakralnej z Jakubem Turbasą, autorem książki „Ukryte piękno. Architektura współczesnych kościołów”, rozmawia Ewa Kiedio.

W najnowszym „Arteonie” również: Zofia Jabłonowska-Ratajska pisze o pokazie Katarzyny Józefowicz w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, wystawę „Malarz. Mentor. Mag. Otto Mueller a środowisko artystyczne Wrocławia” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu recenzuje Agnieszka Salamon-Radecka, a rzeźby Pawła Jacha rekomenduje Tomasz Biłka OP. Zbigniew Jan Mańkowski omawia publikację „Prawie nic. Józef Czapski. Biografia malarza” autorstwa amerykańskiego malarza Erica Karpelesa. W rubryce „Zaprojektowane” Julia Błaszczyńska opowiada o poznańskim powojennym meblarstwie. Łukasz Murzyn natomiast podsumowuje prace nad projektem „Dogmat! W co wierzą artyści?”, w którym wzięli udział m.in. Iwona Demko, Cecylia Malik i Łukasz Surowiec.

W majowym „Arteonie” także aktualia i inne stałe rubryki.

„Teatr życia”, Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu, Toruń, 18.05-16.09.2012, kuratorka: Dobrila Denegri

Sztuka, która dotyka
„Teatr życia” w toruńskim CSW Znaki Czasu
Zuzanna Sokołowska
Motywem przewodnim prezentacji stały się prowokacyjne słowa Yves’a Kleina, który definiował życie jako przykład sztuki absolutnej. Tam, gdzie zaczyna się egzystencja, obecne jest także i ciało, stąd też, skoro o nim mowa, samej ekspozycji na pewno nie można zaliczyć do lekkich, łatwych i przyjemnych. To dialektyczny spektakl okrucieństwa, seksu, bólu i obsceniczności, a także miłości, potrzeby bliskości oraz dotyku – tutaj nie ma miejsca na tabu i wstyd. Wystawa od samego początku wzbudziła wiele kontrowersji, a także pytań o granice sztuki. Jak podkreśla kuratorka Dobrila Denegri, „Teatr życia” ma na celu pokazanie, jak sztuka i życie potrafią się przenikać w najmniej oczekiwanym momencie. I to się jak najbardziej udaje. Punktem wyjścia do tego rodzaju rozważań stały się performens, body art i grupa Fluxus, a także realizacje artystyczne, których głównym bohaterem była fizyczność. Na wystawie można oglądać prace wybitnych przedstawicieli tego nurtu – Johna Cage’a, Mariny Abramović, Yoko Ono, Marlene Haring czy Natalii LL i Katarzyny Kozyry.

Yoko Ono, „Moja mamusia jest piękna / My Mommy is Beautiful”, 2004/2012, widok instalacji, dzięki uprzejmości artystki, materiały prasowe CSW Znaki Czasu

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym