strona główna > patronaty
wybierz miasto:
B D G K L Ł N O P S T W Z KONKURSY
   »

W czerwcowym „Arteonie”: Wojciech Delikta przygląda się założeniom modowej wystawy „Camp: Notes on Fashion” w Metropolitan Museum w Costume Institute, a Aleksandra Kargul omawia wystawę „Art & Porn”, odbywającą się w ARoS Aarhus Kunstmuseum. Ponadto w najnowszym wydaniu sylwetkę Oskara Kokoschki przybliża Karolina Greś z okazji wystawy „Oskar Kokoschka. Expressionist, Migrant, European” w wiedeńskim Leopold Museum. Karolina Staszak z kolei komentuje niedawne skandale wokół pracy Natalii LL i akcji Elżbiety Podleśnej. W najnowszym „Arteonie” także relacja Joanny M. Sosnowskiej z tegorocznego Biennale w Wenecji. W czerwcowym „Arteonie” także: Kamila Leśniak omawia młodą polską współczesną fotografię, natomiast wystawę „«Polska» na eksport” w warszawskiej Zachęcie recenzuje Zofia Jabłonowska-Ratajska. Pokaz „Czarno na białym. 200 lat rysunku w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych” komentuje Kajetan Giziński, a w rubryce „Sztuka młodych” Marcin Krajewski prezentuje malarstwo Natalii Szynal. Agnieszka Salamon-Radecka przedstawia w dziale „Dossier” plastyczną twórczość Jerzego Skolimowskiego. Tomasz Biłka OP z kolei omawia projekt „Anima mea”. W najnowszym „Arteonie” także inne artykuły, aktualia i inne stałe rubryki.

Okładka: Widok wystawy „Camp. Notes on Fashion” w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku (9.05-8.09.2019), fot. BFA.com/Zach Hilty, mat. pras. Metropolitan Museum of Art

„Mikołaj Smoczyński i Robert Kuśmirowski – pomiędzy realnością a metaforą”, Warsztaty Kultury, Lublin, 3.06-28.10.2011

Przez Kuśmirowskiego do Smoczyńskiego
Wystawy Smoczyńskiego i Kuśmirowskiego w Lublinie
Piotr Słodkowski
Pomysł kuratorów jest zarazem prosty i efektowny: należy wykorzystać renomę Kuśmirowskiego, by przywołać pamięć o Smoczyńskim; odwrócić porządek prezentacji, odwołać się najpierw do znajomej twórczości i, na bazie jej autorytetu, naprowadzić na trop poprzedzającej ją tradycji artystycznej. Idea wydaje się tym ciekawsza, że przywodzi na myśl Nietzscheańskie „odwrócenie chronologiczne”, odniesione do refleksji o sztuce przez Normana Brysona (znana konstatacja: widzimy Velázqueza oczami Francisa Bacona, a Rafaela w ślad za Ingresem). Zabieg ten, choć domyślnie obala sprawczość prostych związków przyczynowo-skutkowych, na gruncie zwyczajowej zależności ucznia od mistrza zdaje się jednak nie wystarczać dla ochrony przed kliszą mechanicznego wpływu. Kuratorzy najpewniej mieli świadomość tej pułapki, a chcąc jej uniknąć, przyjęli odpowiednio szorstką retorykę. Zamiast więc odkrywać subtelności obustronnego dialogu, budowali wyraźne rozgraniczenia, tak że utrzymanie autonomii obu artystów odbywa się głównie dzięki polaryzacji ich postaw, zdefiniowanych przez tytułową opozycję realności (Kuśmirowski) i metafory (Smoczyński).

Robert Kuśmirowski, widok wystawy „Humanbomber”, fot. Jan Gryka, materiały prasowe Warsztatów Kultury

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym