strona główna > patronaty

W grudniowym, ostatnim „Arteonie”: pożegnalny wstępniak redaktor naczelnej.Ponadto:Łukasz Murzyn porusza temat zarządzania polską kulturą – sferą komunikacyjną i symboliczną, wystawę „Metafizyka obecności” w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie recenzuje Joanna Winnicka-Gburek, Karolina Staszak z kolei komentuje 29. Ogólnopolski Przegląd Malarstwa Młodych „Promocje 2019” w Legnicy. Ponadto Wojciech Delikta pisze o wystawie „rzeźbiarza tkaniny” Daniela Lismore’a w poznańskim Starym Browarze, a Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje wystawę „Jan Hrynkowski. Opowieść artysty”, odbywającą się w Muzeum Narodowym w Krakowie. W najnowszym „Arteonie” także: o retrospektywie Pierre’a Bonnarda w Wiedniu pisze Grażyna Krzechowicz, Kajetan Giziński natomiast omawia prezentację „Geo. Migracje Transgraficzne” w BWA w Kielcach. Ponadto Karolina Greś przygląda się prezentacji „Siostry prerafaelitki” w The National Portrait Gallery w Londynie, Marcin Krajewski rekomenduje malarstwo Dariusza Milczarka. Zbigniew J. Mańkowski natomiast pisze o zapachu w sztuce – o zapachu Bożego Narodzenia, A w rubryce „Zaprojektowane” Alicja Wilczak przybliża temat dizajnu kulinarnego”. W grudniowym „Arteonie” ponadto aktualia i inne stałe rubryki. 

Okładka: Tadeusz Gustaw Wiktor, „Światło dla Bożeny X”, 2019, olej na płótnie, relief, 160 × 160 cm, fot. materiały prasowe Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Z dniem 1 stycznia 2020 roku wydawanie magazynu o sztuce „Arteon” zostaje zawieszone.

Mediations Biennale, Poznań, 11.09-30.10.2010; Fokus Łódź Biennale, 11.09-10.10.2010

Biennale po polsku. Notatki na marginesie Mediations Biennale i Fokus Łódź Biennale 2010
Przemysław Jędrowski
Formuła biennale ma w polskich realiach status magiczny. Wywiedziona od prestiżu i mitu Biennale w Wenecji jest deklaracją przynależności imprezy do światowego obiegu sztuki. Jej użycie jest automatycznym domniemaniem wydarzenia, które gromadzi znaczących artystów i prace, otwierającego widzom drzwi do wielkiej sztuki. Oczywiście, międzynarodowego, profesjonalnie zorganizowanego i budowanego z odpowiednim rozmachem. Punktem odniesienia polskich imprez niezmiennie pozostaje Biennale w Wenecji, które przez ponad sto lat istnienia zbudowało prawdziwą potęgę sztuki nowoczesnej, a instytucja biennale, ikoniczna także w sferze kultury masowej, stała się jej głównym narzędziem. Do tego imperialno-pop-medialnego obrazu biennale w większości adresują swe imprezy polscy organizatorzy i animatorzy sztuki. Co istotne – to, co w Polsce jest aspiracją organizatorów – globalizm, gigantomania i medialny rozgłos – na świecie jest coraz częściej przedmiotem kontestacji i przynależy bardziej do fazy historycznego rozwoju niż współczesności biennale głównego nurtu.

Volker März, „Kafka in Israel Nr. 3”, 2006, multimedia, postaci z wypalonej gliny, obrazy, fot. Maciej Kaczyński, materiały prasowe Mediations Biennale

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym