strona główna > patronaty
wybierz miasto:
B C D G K L Ł O P S T W KONKURSY
   »

W majowym „Arteonie” okresy błękitny i różowy w twórczości Picassa, będące tematem wystawy odbywającej się w Fondation Beyeler, omawia Karolina Greś. Karolina Staszak przygląda się fotografiom laureatki Nagrody „Arteonu” za rok 2018, Laury Makabresku. Z okazji wystawy „Lee Krasner: Living Colour” w londyńskiej Barbican Art Gallery sylwetkę artystki przybliża Wojciech Delikta. O współczesnej architekturze sakralnej z Jakubem Turbasą, autorem książki „Ukryte piękno. Architektura współczesnych kościołów”, rozmawia Ewa Kiedio.

W najnowszym „Arteonie” również: Zofia Jabłonowska-Ratajska pisze o pokazie Katarzyny Józefowicz w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, wystawę „Malarz. Mentor. Mag. Otto Mueller a środowisko artystyczne Wrocławia” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu recenzuje Agnieszka Salamon-Radecka, a rzeźby Pawła Jacha rekomenduje Tomasz Biłka OP. Zbigniew Jan Mańkowski omawia publikację „Prawie nic. Józef Czapski. Biografia malarza” autorstwa amerykańskiego malarza Erica Karpelesa. W rubryce „Zaprojektowane” Julia Błaszczyńska opowiada o poznańskim powojennym meblarstwie. Łukasz Murzyn natomiast podsumowuje prace nad projektem „Dogmat! W co wierzą artyści?”, w którym wzięli udział m.in. Iwona Demko, Cecylia Malik i Łukasz Surowiec.

W majowym „Arteonie” także aktualia i inne stałe rubryki.

Mediations Biennale, Poznań, 11.09-30.10.2010; Fokus Łódź Biennale, 11.09-10.10.2010

Biennale po polsku. Notatki na marginesie Mediations Biennale i Fokus Łódź Biennale 2010
Przemysław Jędrowski
Formuła biennale ma w polskich realiach status magiczny. Wywiedziona od prestiżu i mitu Biennale w Wenecji jest deklaracją przynależności imprezy do światowego obiegu sztuki. Jej użycie jest automatycznym domniemaniem wydarzenia, które gromadzi znaczących artystów i prace, otwierającego widzom drzwi do wielkiej sztuki. Oczywiście, międzynarodowego, profesjonalnie zorganizowanego i budowanego z odpowiednim rozmachem. Punktem odniesienia polskich imprez niezmiennie pozostaje Biennale w Wenecji, które przez ponad sto lat istnienia zbudowało prawdziwą potęgę sztuki nowoczesnej, a instytucja biennale, ikoniczna także w sferze kultury masowej, stała się jej głównym narzędziem. Do tego imperialno-pop-medialnego obrazu biennale w większości adresują swe imprezy polscy organizatorzy i animatorzy sztuki. Co istotne – to, co w Polsce jest aspiracją organizatorów – globalizm, gigantomania i medialny rozgłos – na świecie jest coraz częściej przedmiotem kontestacji i przynależy bardziej do fazy historycznego rozwoju niż współczesności biennale głównego nurtu.

Volker März, „Kafka in Israel Nr. 3”, 2006, multimedia, postaci z wypalonej gliny, obrazy, fot. Maciej Kaczyński, materiały prasowe Mediations Biennale

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym