strona gwna > patronaty
wybierz miasto:
A B C D F H I K L M N P R S T W Z

Berlin
Sprth Magers
"Barbara Kruger: FOREVER"
16.09.2017 - 22.12.2017

„Nie mam powodw do narzekania. Z wyjtkiem wiata” – oznajmia niegdy Barbara Kruger. Tworzone przez ni konsekwentnie od ponad czterdziestu ju lat wielkoformatowe monochromatyczne grafiki, wzbogacone o lakoniczne acz dosadne teksty, potwierdzaj jedynie nieustann niezgod amerykaskiej artystki na otaczajc j rzeczywisto. „Twoje ycie jest cig bezsennoci” (1983), „Kup mnie, zmieni twoje ycie” (1984), „Pienidze dadz ci mio” (1985), „Kupuj, wic jestem” (1987), „Twoje ciao to pole walki” (1989) stanowi wiadectwo „twrczego narzekania” Kruger na wspczesn polityk, ekonomi czy kultur. W jej dzieach, bazujcych na subwersywnej retoryce (nie zawsze feministycznej), przedmiotem krytyki staj si nierwnoci spoeczne, hipokryzja, bigoteria, konsumpcjonizm, mizoginia, kult wadzy i siy czy ograniczanie wolnoci jednostki. Formy, jakie przyjmuje sztuka Amerykanki, nie bez powodu oscyluj wok estetyki malarskich murali i wielkich reklamowych billboardw; przykuwajcych uwag plakatw propagandowych oraz immersyjnych instalacji. Skupi wzrok widza, zanurzy go w przekazie, wstrzsn i zaktywizowa to gwne cele Kruger. Wydwik „Forever” – najnowszego projektu artystki, prezentowanego w berliskiej galerii Sprth Magers – wydaje si by nieco mniej agitatorski, agresywny i demagogiczny, a bardziej poetycki. Jednak liryzm sloganw ginie pod naporem graficznej formy, ktra otacza i „poera” ogldajcego.
„Forever” to realizacja site-specific, wypeniajca niemal ca przestrze galeryjn. W charakterystyczny dla siebie sposb Kruger pokrya ciany oraz posadzki zmultiplikowanymi i powikszonymi blokami tekstu. Wersy te pochodz z eseju „Wasny pokj” Virginii Woolf – utworu o kobietach w literaturze, a waciwie kobietach literatury. „Ty wiesz, e przez te wszystkie stulecia kobiety suyy za lustra, majce ten czar i rozkoszn moc odzwierciedlania figury mczyzny dwukrotnie wikszego ni jest w rzeczywistoci” – czytamy na jednej ze cian. Na pododze widniej natomiast sowa George’a Orwella z niezmiennie aktualnego „Roku 1984”: „Jeeli chcesz zobaczy przyszo, wyobra sobie but stpajcy po ludzkiej twarzy – bez przerwy”. Owo „bez przerwy”, „na zawsze” lub „wiecznie”, figurujce w tytule dziea i wystawy, zdaje si by mroczn, defetystyczn wizj jutra wedug Barbary Kruger – widmem braku zmian na lepsze i podsycanym wci na nowo homo homini lupus. Ani sowa autorytetw, ani gigantyczna wrcz skala artystycznego przedsiwzicia amerykaskiej konceptualistki nie posiadaj takiej siy perswazji, by odmieni oblicze rzeczywistoci. To poczucie beznadziei intensyfikuj dodatkowo inne nacienne slogany: „Ze jest dobre”, „Rado jest smutkiem”, „Prawda to fikcja”, „Wszystkie chwyty dozwolone”. Berliskiej pracy bliej do apokaliptycznych hase, obwieszczanych przez samozwaczych ulicznych prorokw ni do propagandowo-reklamowej praktyki artystycznej, do jakiej Kruger przyzwyczaia widzw. Pytaniem pozostajcym w mocy jest to, czy napisy zawarte w jej dzieach potrafi jeszcze nami wstrzsn i sprowokowa do reakcji? ( Wojciech Delikta)

Barbara Kruger, „Forever”, installation view, Sprth Magers, Berlin, 2017, mat. pras. Sprth Magers

 

[zwi]

   »

W grudniowym „Arteonie” film „Loving Vincent” recenzuje Aleksandra Kargul. Karolina Staszak z kolei przyglda si polskiemu malarstwu wspczesnemu w kontekcie konkursw: 43. Biennale Malarstwa Bielska Jesie 2017 i 27. Oglnopolskiego Przegldu Malarstwa Modych Promocje 2017, a Anna Bartosiewicz omawia torusk wystaw Davida Lyncha. Aleksandra Sikorska recenzuje wystaw „Biedermeier” w warszawskim Muzeum Narodowym. Wojciech Delikta natomiast pisze o nowo otwartym Urban Nation – berliskim muzeum street artu. Wystaw w Victoria & Albert Museum w Londynie, zorganizowan w stulecie domu mody Balenciaga, omawia Angelika Warlikowska.
W najnowszym „Arteonie” take: o Stefanie Krygierze i rodowisku dzkiej awangardy pisze Stefan Szydowski. Piotr Bernatowicz przyblia histori „Wystawy sztuki meksykaskiej”, przypomnianej w ramach poznaskiego pokazu twrczoci Fridy Kahlo i Diega Rivery. Z kolei fotografie Pawa Jaszczuka rekomenduje Weronika Kobyliska-Bunsch. Dorota aglewska kontynuujc rubryk o rynku sztuki, pisze o trudnociach wyceny dzie.
W grudniowym „Arteonie” ponadto inne recenzje, komentarze, aktualia i stae rubryki.

Okadka: kadr z filmu „Twj Vincent” („Loving Vincent”), re. Dorota Kobiela, Hugh Welchman, materiay prasowe Next Film