strona główna > partnerzy
wybierz miasto:
A B C D E F H K L M N P R S W KONKURSY

Wenecja
Peggy Guggenheim Collection
"Peggy Guggenheim. The Last Dogaressa"
21.09.2019 - 27.01.2020

„Niemal zawsze uważa się, że Wenecja to doskonałe miejsce na miesiąc miodowy. To śmiertelny błąd. Żyć w Wenecji lub tylko ją odwiedzić, znaczy zakochać się w mieście. Nie ma w sercu miejsca na nikogo innego” – twierdziła Peggy Guggenheim. Wielką amerykańską kolekcjonerkę oraz miasto nad laguną połączyły w 1948 roku nierozerwalne więzy. O nich właśnie traktuje nowa wystawa w weneckim Peggy Guggenheim Collection.
Tytuł nadany ekspozycji ustanawia Amerykankę ostatnią dogaressą, a więc żoną doży. Jednak na sukces oraz status weneckiej arystokratki Peggy zapracowała sobie sama, bez wstawiennictwa możnowładczego męża – nawet tak wpływowego, jak Max Ernst, z którym była związana w latach 1941-1946. W weneckim świecie sztuki nowoczesnej rządziła niepodzielnie. Po zamknięciu sławetnej galerii Art of This Century w Nowym Jorku, będącej oazą modernistycznej awangardy, Peggy Guggenheim kupiła XVIII-wieczną willę przy Canale Grande – Palazzo Venier dei Leoni – która stała się jej przystanią aż do śmierci. Beztroskie życie w pałacu, sąsiadującym z bazyliką Santa Maria della Salute, nie przerwało pracy Amerykanki jako promotorki sztuki. W 1950 roku, w nieodległym Museo Correr (Ala Napoleonica), zorganizowała pierwszą na europejskiej ziemi wystawę Jacksona Pollocka. Jej własna kolekcja była w tym samym czasie prezentowana we Florencji i Mediolanie, po czym powędrowała do Amsterdamu, Brukseli i Zurychu. Rok później przestrzenie Palazzo Venier dei Leoni zmieniły się w prywatne muzeum. Od roku 1951, w letnie miesiące Peggy Guggenheim otwierała swój dom dla wszystkich pragnących zobaczyć nowoczesną sztukę, pochodzącą z jej zbiorów. A te, przez kolejne 30 lat, powiększały się o nowe nabytki – w tym prace włoskich artystów (m. in. Edmondo Bacci, Tancredi Parmeggiani), których Amerykanka promowała.
Wystawa „Peggy Guggenheim. The Last Dogaressa” składa się z ponad 60 dzieł – obrazów, rzeźb i prac na papierze, zakupionych do kolekcji w latach 1948-1979. Znalazły się wśród nich takie realizacje, jak „Empire of Light” René Magritte’a, „Study for Chimpansee” Francisa Bacona czy „Box in a Valise” Marcela Duchampa. Wśród eksponatów zobaczyć można również twórczość Kenzo Okady i Tomonori Toyfuku, będącą świadectwem artystycznych zainteresowań Guggenheim, wykraczających poza sztukę Stanów Zjednoczonych i Europy. Bogate zbiory, zaprezentowane na tym specjalnym pokazie, a także olbrzymia dokumentacja weneckiego życia i aktywności marszandki i kolekcjonerki, potwierdzają słuszność nadania Peggy Guggenheim w 1962 roku tytułu Honorowej Mieszkanki Wenecji. ( Wojciech Delikta)

Peggy Guggenheim, Wenecja, 1966, fot. Tony Vaccaro, mat. pras. Peggy Guggenheim Collection

[zwiń]

Listopadowy „Arteon” już w sprzedaży, a w nim:Wojciech Delikta przedstawia sylwetkę i twórczość Dory Maar w kontekście retrospektywnej wystawy w Tate Modern w Londynie. Agnieszka Salamon-Radecka omawia wystawę „Nigdy więcej. Sztuka przeciw wojnie i faszyzmowi w XX i XXI wieku” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, a Georgii Gruew pisze o Williamie Blake’u z okazji wystawy jego dzieł w Tate Britain. Z kolei Kajetan Giziński recenzuje 7. Międzynarodowe Biennale Pasteli w Nowym Sączu. W najnowszym „Arteonie” także: o pokazie „Komponowanie przestrzeni. Rzeźby awangardy”, odbywającym się w Muzeum Sztuki w Łodzi, pisze Karolina Greś. Twórczość Pawła Nowaka przedstawia Zofia Jabłonowska-Ratajska. W rubryce „Czytanie sztuki” Karolina Staszak omawia plakat tegorocznego Marszu Niepodległości. Z kolei Zbigniew J. Mańkowski zastanawia się nad wolnością artysty w kontekście filmu „Van Gogh. U bram wieczności”. W listopadowym „Arteonie” również: w ramach działu „Sztuka młodych” Maria Roszyk omawia twórczość Joanny Pietrowicz, a w rubryce „Zaprojektowane” Ilona Rosiak-Łukaszewicz prezentuje biżuterię etniczną jako kod kulturowy. Zapraszamy do lektury!

Okładka: Dora Maar, „The years lie in wait for you”,c. 1935, photograph, gelatin silver print on paper 355 × 254 mm, The William Talbott Hillman Collection, © ADAGP, Paris and DACS, London 2019, mat. pras. Tate Modern

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury