strona główna > gdzie kupić
wybierz miasto:
B K Ł R S W Z KONKURSY

Warszawa
Fundacja Profile
"Gorgona. Prace z kolekcji Marinko Sudaca"
14.12.2019 - 25.01.2020

Wystawa prezentuje kolektyw artystyczny działający w Zagrzebiu w latach 1959–1966/68, którego działalność  należała do najważniejszych manifestacji neoawangardowych ruchów lat 60. Gorgona była duchową i intelektualną wspólnotą, tworzoną przez zaprzyjaźnionych artystów historyków sztuki, których połączyły wspólne zainteresowania, artystyczny radykalizm i niechęć wobec „socjalistycznego modernizmu” promowanego przez politykę kulturalną ówczesnej Jugosławii. Do jej ścisłego grona należeli malarze: Josip Vaništa, Julije Knifer, Marijan Jevšovar,  i Đuro Seder; rzeźbiarz Ivan Kožarić; architekt Miljenko Horvat oraz historycy sztuki i krytycy: Radoslav Putar, Matko Meštrović, Dimitrije Bašičević znany pod pseudonimem Ivan Mangelos. Działania grupy powstałej pod koniec lat 50. antycypowały późniejszą konceptualizację sztuki, praktyki mail artu i performensu. W jej kolektywnych działaniach zacierały się granicę pomiędzy codziennymi czynnościami i uprawianiem sztuki, która polegała m.in. na wspólnym spędzaniu czasu, spacerach , wycieczkach,  rozmowach, wymianie korespondencji. Według słów lidera grupy, Josipa, Vaništy, Gorgona miała istnieć ”w sferze idei”. Aktywność grupy obejmowała różne akcje, wyrażanie poglądów w Kwestionariuszach, dzielenie się refleksjami w Myślach miesiąca, prowadzenie galerii nazwanej Studio G i wydawanie antymagazynu Gorgona. Każdy numer antymagazynu był autorską realizacją jednego twórcy. Działania Gorgony cechowała ironia i przewrotne poczucie humoru, a dystans wobec ówczesnej rzeczywistości przejawiał się w postawie  „aktywnego eskapizmu”. W ramach wystawy prezentowane są prace poszczególnych członków grupy, dokumentacja z ich wspólnych działań i z wystaw prezentowanych w Studio G,  kolejne numery antymagazynu Gorgona oraz archiwalia w postaci tekstów i korespondencji.

[zwiń]


Wrocław
Muzeum Narodowe
"Wyrzeźbiony Wrocław"
29.10.2019 - 02.02.2020

Pierwsza w historii monograficzna prezentacja wrocławskiej rzeźby 1. poł. XX w. – najmniej rozpoznanego zjawiska w sztuce Wrocławia. Pokazanych zostanie 100 dzieł wykonanych przez 30 znakomitych rzeźbiarzy. Zwiedzający zobaczą prace sprowadzone z kilkunastu muzeów z Polski i Niemiec, a także z innych instytucji, kościołów i kolekcji prywatnych.
Wrocław pierwszej połowy XX w. był dynamicznie rozwijającym się miastem, aspirującym do miana metropolii. Gwałtownie wzrastająca liczba mieszkańców wiązała się z koniecznością przyłączania kolejnych podmiejskich obszarów i budowy na nich nowych osiedli. U progu XX w. zmieniało się też oblicze centrum miasta. Ten boom budowlany był niebywałą okazją dla artystów, w tym rzeźbiarzy zaangażowanych w projektowanie dekoracji powstających gmachów, wystroju wnętrz sakralnych i budynków użyteczności publicznej, a także licznych pomników. Niestety, tylko niewielka część tych realizacji przetrwała do dzisiaj, pozostałe zostały zniszczone w czasie II wojny światowej lub już po jej zakończeniu, podczas masowego usuwania śladów niemieckiej przeszłości Wrocławia.
Na wystawie można będzie zapoznać się z całym spektrum tematycznym ówczesnej twórczości rzeźbiarskiej – poczynając od aktu, poprzez portret, animalistykę, na tematyce alegorycznej, rodzajowej, mitologicznej oraz historycznej kończąc. Pokazane zostaną eksponaty wyrzeźbione w marmurze, piaskowcu, wapieniu, gipsie, odlane w brązie i żeliwie, a także rysunki i grafiki.
Wśród prezentowanych artystów znajdą się zarówno ci, których indywidualna i oryginalna stylistyka jest już znana (np. Christian Behrens, Theodor von Gosen, Jaroslav Vonka, Margerethe Moll), jak i ci, którzy w dalszym ciągu oczekują na odkrycie i docenienie (m.in. Paul Schulz, Johannes Kiunka czy Dorothea von Philipsborn).
„Ich twórczość pragniemy przedstawić przez pryzmat zachowanych dzieł, w większości mniejszego formatu i bardziej kameralnych” – mówi Barbara Andruszkiewicz, kuratorka wystawy. „Duża ich część powstała pod wpływem nurtów akademickich i utrzymana jest w klasycyzującej lub realistycznej formule. Jednocześnie rozwijała się awangarda, reprezentowana przez młodsze pokolenie, które odeszło od tradycji w poszukiwaniu nowej formy, obierając rozmaite kierunki. W tym nurcie szczególnie interesujące są dokonania utalentowanych wrocławskich artystek”.
„Dotychczasowe nikłe zainteresowanie muzealników tym tematem wynikało przede wszystkim z ogromnych strat, jakie poniosła rzeźba wrocławska wskutek zniszczenia stolicy Śląska w 1945 r. oraz w czasie kilku kolejnych lat powojennych, kiedy to nagminnie usuwano dzieła rzeźbiarskie z przestrzeni publicznej miasta” – mówi Piotr Oszczanowski, dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu. „Na ową powściągliwość w prowadzeniu badań i prezentacji spory wpływ miał także niewielki stan posiadania dzieł rzeźbiarzy wrocławskich czasów secesji, modernizmu i art déco przez polskie placówki muzealne”. Wystawa z pewnością nie wyczerpuje tematu – prezentowanych na niej 30 artystów stanowi jedynie ułamek liczby rzeźbiarzy działających w przedwojennym Wrocławiu. Intencją twórców ekspozycji jest wyznaczenie kierunku do dalszych badań, a także przywrócenie twórczości tych artystów pamięci wrocławian i uzmysłowienie widzom wartości ich dorobku.

[zwiń]

   »

W grudniowym, ostatnim „Arteonie”: pożegnalny wstępniak redaktor naczelnej.Ponadto:Łukasz Murzyn porusza temat zarządzania polską kulturą – sferą komunikacyjną i symboliczną, wystawę „Metafizyka obecności” w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie recenzuje Joanna Winnicka-Gburek, Karolina Staszak z kolei komentuje 29. Ogólnopolski Przegląd Malarstwa Młodych „Promocje 2019” w Legnicy. Ponadto Wojciech Delikta pisze o wystawie „rzeźbiarza tkaniny” Daniela Lismore’a w poznańskim Starym Browarze, a Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje wystawę „Jan Hrynkowski. Opowieść artysty”, odbywającą się w Muzeum Narodowym w Krakowie. W najnowszym „Arteonie” także: o retrospektywie Pierre’a Bonnarda w Wiedniu pisze Grażyna Krzechowicz, Kajetan Giziński natomiast omawia prezentację „Geo. Migracje Transgraficzne” w BWA w Kielcach. Ponadto Karolina Greś przygląda się prezentacji „Siostry prerafaelitki” w The National Portrait Gallery w Londynie, Marcin Krajewski rekomenduje malarstwo Dariusza Milczarka. Zbigniew J. Mańkowski natomiast pisze o zapachu w sztuce – o zapachu Bożego Narodzenia, A w rubryce „Zaprojektowane” Alicja Wilczak przybliża temat dizajnu kulinarnego”. W grudniowym „Arteonie” ponadto aktualia i inne stałe rubryki. 

Okładka: Tadeusz Gustaw Wiktor, „Światło dla Bożeny X”, 2019, olej na płótnie, relief, 160 × 160 cm, fot. materiały prasowe Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Z dniem 1 stycznia 2020 roku wydawanie magazynu o sztuce „Arteon” zostaje zawieszone.

W sieci salonów „Empik” i innych punktach sprzedaży prasy.

A także:

Katowice
Zła Buka, Rondo Ziętka 1

Kraków
Muzeum Sztuki Współczesnej, ul. Lipowa 4

Opole
Galeria Sztuki "Autor", ul. Rynek 10

Poznań
Sklep dla plastyków „Art – Mat”, ul. 23 Lutego 20
Galeria Miejska „Arsenał”, Stary Rynek 3
Księgarnia „Powszechna’, ul. Szkolna 5
CIM, ul. F. Ratajczaka 44
Muzeum Narodowe, Al. Marcinkowskiego 9

Szczecin
Trafostacja Sztuki, ul. Św. Ducha 4

Toruń
Centrum Sztuki Współczesnej "Znaki Czasu", ul. Wały Gen. Sikorskiego 13

Warszawa
Galeria „Zachęta” pl. Małachowskiego 3
Księgarnia "Serenissima", CSW Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2

Wrocław
Muzeum Narodowe, pl. Powstańców Warszawy